| تبليغات | X |
|
هل گياهي است كه در مناطق حاره و گرم مي رويد . وطن آن هندوستان مي باشد و حدود 80% مصرف هل دنيا از هندوستان صادر مي شود . اين گياه پايا و علفي است كه ريزوم آن ساقه هاي هوائي مانند برگ بهم پيچيده گاهي تا ارتفاع 4 متر خارج مي شود . يك يا دو ساقه گل دهنده از قاعده ساقه هاي هوائي خارج مي شود كه داراي گل هاي كوچك برنگ سفيد يا سبز روشن مي باشد. ميوه هل بيضي شكل ، مانند قلب و برنگ زرد يا سبز روشن بطول 1-2 سانتيمتر است . دانه هاي معطر و مطبوعي برنگ قهو ه اي مايل به قرمز در آن وجود دارد كه به مصرف ادويه و خوشبو كردن مشروبات و غذاها ميرسد . تركيبات شيميايي: هل داراي اسانس فرار و معطري در حدود 4% مي باشد ضمنا اين گياه داراي مواد رزيني و چربي نيز است . خواص داروئي: هل از نظر طب قديم ايران گرم و خشك است 1)چون هل بشكل قلب مي باشد بنابراين تقويت كنده قلب است 2)بادشكن بوده و گاز معده و روده را خارج مي سازد 3)تقويت كننده بدن است 4)ادرار آور است 5)قاعده آور است 6)مقوي سيستم هضم است 7)باعث هضم غذا مي شود 8)زخم هاي دهان را برطرف مي كند بدين منظور دم كرده هل را در دهان مزمزه كنيد . 9)خوشبو كننده دهان است 10)براي تسكين گوش درد ، گرد هل را در گوش بريزيد 11)براي برطرف كردن دل بهم خوردگي و تهوع ،از دم كرده هل استفاده كنيد 12)اشتها آور است 13)تب را پائين مي آورد 14)معالج سرماخوردگي است 15)براي تسكين درد رماتيسم مفيد است 16)ترشي معده را برطرف مي كند 17)ضد مسموميت است 18)براي رفع بيماريهاي چشم مفيد است طرز استفاده: دم كرده : مقدار 30 گرم هل كوبيده را در يك ليتر آب جوش ريخته و بگذاريد بمدت 10 دقيقه دم بكشد سپس صاف كرده و بنوشيد. هل را همچنين مي توان به چايي اضافه كرد . مضرات : مقدار مصرف زياد هل براي روده ها مضر است . براي رفع اين اشكال آنرا بايد با كتيرا خورد .+ نوشته شده در جمعه 20 آذر1388 20 توسط HAMI |
برگهاى لطيف اسفناج را همانطور كه خام است با روغن زيتون و كمى سركه و نمك به صورت سالاد ميل كنيد و به طعم آن عادت كنيد و بدانيد كه سالاد مطبوع و خوشمزه اى يافته ايد. اسفناج از سبزيهايى است كه از نظر داشتن آهن و يك ماده مخمر كه براى هضم آن لازم است غنى است . بايد به اسفناج اعتماد كامل داشته باشيم زيرا مصرف اين سبزى در غذا آهن مى آورد كه به نام ((فريتين )) معروف است . چيزهاى ديگرى كه اسفناج دارد عبارت است از: گوگرد كه خون را قليايى مى كند، آهك كه براى استحكام استخوان و عضلات بدن ما لازم است . آرسنيك كه تقويت كننده است . مواد لعابى كه براى مخاط و مفاصل بدن لازم است . مواد نشاسته اى كه توليد حرارت بدن مى كند و يد كه با آهن به خوبى جذب بدن شده و با كمك مواد صابونى كه اسفناج دارد ترشح عصير دستگاه هاضمه را آسان كرده و جذب املاح آهكى را در روده ها آسان مى سازد. ماده سبز رنگ اسفناج كمبود املاح معدنى بدن ما را جبران مى كند بنابراين اسفناج سبزى گرانبهايى است كه طبيعت در دسترس ما گذاشته است تا به كمك آن انرژى عضلات قلب و كمبود مواد خون و تقويت غذايى خود را تأمين كنيم .مسلم است كه اگر بخواهيم از تمام مزاياى اسفناج استفاده كنيم بايد برگهاى لطيف و سبز و تازه اسفناج را به همان صورت اصلى يعنى نپخته به شكل سالاد مصرف نماييم .وقتى ما يك مشت اسفناج را در يك ديگ آب مى جوشانيم و بعد آب آن را دور مى ريزيم و به آن هم اكتفا نكرده و بقيه آب موجود اسفناج را هم با فشار خارج مى كنيم چيزى به نام تفاله اسفناج در دست ما مى ماند كه آن را مصرف مى كنيم .پس بايد حتى الامكان اسفناج را تازه و به شكل سالاد خام مصرف كنيم زيرا با پختن آن مقدار زيادى از عناصر حياتى آن از دست مى رود. شايد وقتى ما در اينجا مى گوييم اسفناج تازه را به صورت سالاد مصرف كنيد طعم آن را در ابتدا به ذائقه شما غريب يا ناگوار باشد ولى وقتى به خواص غذايى آن اعتقاد داشتيد رفته رفته ذائقه شما به آن عادت خواهد كرد و از مصرف غذايى سالاد خام اسفناج لذت خواهيد برد.براى سالاد اسفناج بايد از كمى روغن زيتون و سركه و نمك دريايى استفاده كنيد و يا از سوسهايى كه دوست داريد تهيه كنيد و با آن مصرف نماييد. آخرين مطالعات علمى درباره اسفناج : در آخرين مطالعات علمى كه درباره اسفناج به عمل آمده است معلوم شده است كه اسفناج داراى مقدار زيادى املاح معدنى است . در تجزيه علمى از صد گرم اسفناج نيز دريافته اند كه اين گياه مفيد 510 ميلى گرم سديم ، 375 ميلى گرم پتاسيم ، 46 ميلى گرم كلسيم ، چهل تا پنجاه ميلى گرم آهن ، 37 ميلى گرم فوسفور، 37 ميلى گرم منيزيوم ، 29 ميلى گرم گوگرد، 6/0 ميلى گرم منگنز، 45/0 ميلى گرم روى ، 13/0 ميلى گرم مس ، يد و آرسنيك دارد. همچنين ويتامين هاى ((ب )) و ((ث )) و كاروتن و ويتامين ((ب 9)) كه به نام اسيدفوليك خوانده مى شود و ويتامين ((ب 12)) كلروروفيل ، اسپى تاسين مركب از ماده (آرژى نين وليزين ) موسيلاژ (مواد لعابى )، گلوسيد 7 گرم ، پروتيدها 2 گرم و ليپيدها كمتر از 5/0 گرم در اسفناج وجود دارد . بطور خلاصه اين سبزى كمبود املاح معدنى بدن را جبران مى كند، ضد كم خونى است و قلب را تقويت مى كند و جاروى مجارى دستگاه هاضمه است . خانم ((دونپـــورت )) كه صد و يازده سال عمر كرد عمر طولانى خود را در اثر سه عامل : خوشحالى - تنفس عميق - مصرف اسفناج مى دانست . اسفناج را در موارد زير مصرف كنيد: الف) به صورت خام به شكل سالاد كه در ابتدا شرح آن را داديم ب) اگر مبتلا به ضعف بدن و يا اعصاب هستيد چند روز صبح يك ليوان آب اسفناج و آب شاهى را مخلوط كرده و بنوشيد پ) تخم اسفناج را اگر به مقدار پنج تا ده گرم در يك فنجان آب جوش دم كنيد و بنوشيد چنانچه مبتلا به يبوست باشيد آن را درمان خواهد كرد ت) برگهاى اسفناج را اگر در روغن زيتون بپزيد و آن را به صورت پماد روى زخمهاى سوختگى ، جرب و زخمهاى جلدى بگذاريد خيلى زود التيام خواهد يافت ث) آب اسفناج پخته را به جاى چوب پاناما براى شستشوى لباسهاى پشمى سياه به كار مى برند كه هم آن را بطور كامل پاك مى كند و هم برق و جلاى خاصى به آن مى دهد. چه كسانى نبايد اسفناج بخورند؟ الف) كسانى كه از كبد مى نالند و بيمارى كبدى دارند. ب) كسانى كه رماتيســم دارند. پ) كسانى كه درد مفاصــــــل دارند. ت) كسانى كه سنگ يا شن كليه دارند. ث) كسانى كه ورم روده و يا معده دارند. چون اسفناج به علت داشتن اوكسالات دوپتاس و آهك براى اين اشخاص مضر است + نوشته شده در جمعه 20 آذر1388 19 توسط HAMI |
ممکن است در طي زمستان چند کيلو وزنتان اضافه شده بـاشد، بدون ايـنـکه دليل آن را بــدانيد. در واقع، لازم است کمي هم به عادات غذاييتان توجه کنيد. خيلي از افـراد عـادت بـه پـرخـوري دارنـد، امـا متوجه آن نيـسـتـند. در واقع، غذا خوردن آنچنان با فعاليت هاي ديگر آميخته شده است که هيچوقت زمان پرخوري کردنمان را متوجه نمي شويم. اگـر عـادت داريـد که ناآگاهانه در حال تماشاي تلويزيون به خـوردن چيــپس مشغول شويد يا در سينما با وجود اينکه شام خورده ايد، مشـغـول خـوردن پاپ کـرن مــي شويد يا در عـيـن سيـري دعـوت مـادرتـان را بـراي پـرس دوم قـبـول مي کـنـيد، خـيـلي بيـشتر از نياز بدنتان غذا خورده ايد، و مي توان گفت که پرخوري کرده ايد. براي اينکه بفهميد نياز بدنتان براي غذا خوردن تا چه حد است، بايد عادات غذاييتان را بررسي کنيد و اينکه چه تعداد دفعه در روز و چه مقدار مي خوريد، و مهمتر اينکه دليل پرخوري خود را بفهميد. پرخوري معمولا مي تواند نشانه مشکلي اساسي باشد. زماني که فهميديد که بيش از حد غذا مي خوريد بايد دليل آنرا در عادات غذاييتان جستجو کنيد تا بتوانيد زندگي سالمتري را داشته باشيد. پرخوري چيست؟ قبل از اينکه اطمينان حاصل کنيد که پرخوري مي کنيد يا نه، لازم است که عادات غذاييتان را بررسي کنيد که آيا نشان دهنده مشکلاتي مربوط به سلامتيتان است يا نه. پرخوري مي تواند نوعي اختلال در نظم غذا خوردن باشد مثل بي اشتهايي يا پراشتهايي که مي تواند به مشکلات جدي مثل ديابت يا بيماري هاي قلبي منجر شود. اين نوع پرخوري کردن ممکن است با حالاتي مثل افسردگي يا احساس گناه همراه باشد و افرادي که به اين مشکل مبتلا مي شوند سعي مي کنند که به تنهايي و دور از چشم سايرين غذا بخورند تا ديگران از ميزان غذا خوردن آنها مطلع نشوند. البته يادآور شويم که افراد پرخور با افرادي که براي ساختن ماهيچه ميزان زيادي گوشت و پروتئين مصرف مي کنند بسيار متفاوت هستند. پرخوري همان زياد و بي رويه خوردن است حتي آن زمان که گشنه هم نباشيد. از آنجا که مردها معمولاً اشتهاي بيشتري نسبت به زنان دارند، اين مشکل در آنها زياد به چشم نمي آيد. هرچند که پرخوري کمتر از اختلالات خوردني جدي است اما باز هم ممکن است نشانه بدي از مشکلات جسمي يا روحي در فرد باشد. دلايل بسياري براي پرخوري وجود دارد. براي شما که اين مشکل را داريد بايد بگوييم که بهتر است دنبال دلايل آن باشيد. 1- خستگي و بي حوصلگي ممکن است دليل پرخوري شما اين باشد که کار ديگري جز خوردن به نظرتان نمي آيد. در مورد آن فکر کنيد. همه دوستانتان با دوستان خود سرگرم هستند و تلويزيون هم برنامه جالبي براي تماشا کردن ندارد. خيلي از افراد فقط براي گذراندن وقت چيزي مي خورند. خوردن عملي دروني و حسي است و باعث تحريک حواس مي شود. به همين دليل است که گاهاً به عنوان يک عمل تفريحي با آن برخورد مي شود. البته ممکن است تفريح خوبي باشد اما نبايد به عنوان يک سرگرمي مثل بازي گلف از آن ياد کرد. 2- اضطراب و فشارهاي عصبي اهميتي ندارد که اين فشارهاي عصبي و روحي از کجا مي آيند (کار، خانواده، مدرسه،...)، همه مردم خواه نا خواه با اين مسائل در طي روز دست به گريبان هستند. پس فکر نکنيد که شما استثناء هستيد و هيچ راهي براي از بين بردن اين فشارها نداريد مگر اينکه مشغول خوردن شويد. شما هنگامي که اضطراب يا فشار عصبي داريد چه مي کنيد؟ مشغول خوردن مي شويد؟ اين نوع خوردن هاي عصبي بيشتر در خانم ها ديده مي شود، اما بعضي از آقايان هم با اين مشکل ديده شده اند. خوردن به افراد احساسي توام با کنترل و قدرت مي دهد، و راحتي که با داشتن شکمي پر در خود فکر مي کنيد ممکن است بتواند جلوي خيلي از مشکلاتتان را بگيرد. 3- ترک يک نوع اعتياد سرانجام تصميم گرفته ايد که اعتيادتان را کنار بگذاريد، اما با مشکل جديدي روبرو شده ايد. گاهي بعضي افراد که در حال ترک اعتياد هستند براي اينکه ديگر سراغ استفاده از آن مواد نروند، پيوسته دستانشان پر است و مشغول خوردن مي شوند. و به نظرشان مي آيد که خوردن راهي بي ضرر براي اين کار است. البته ممکن است که پرخوري در غذا بهتر از اعتياد شما به مواد باشد، اما راه هاي بهترو سالمتري هم براي پر نگاه داشتن دستانتان وجود دارد. 4- عادات فرهنگي و اجتماعي مي بينيم که در بعضي از فرهنگ ها پرخوري و استفاده از غذاهاي حجيم به عنوان سنت درآمده است. در اين نوع فرهنگ ها کشيدن پرس دوم، سوم و يا حتي چهارم کاملاً معمولي است و به عنوان احترام به آشپز تلقي مي شود. در بعضي فرهنگ هاي ديگر هم خوردن در هنگام تماشاي ورزش کاري عادي است. متاسفانه غذاهايي که معمولاً براي اين منظور استفاده مي شوند هيچ خاصيت مفيدي براي بدن نداشته و فقط چاق کننده هستند. در بعضي فرهنگ ها مرد ايدآل بايد گنده و قوي باشد و مردهايي که لاغر اندام هستند و مواظب غذاخوردنشان هستند ارزشي ندارند. 5- خوشنود کردن خانم ها براي بسياري از مردها، پرخوري با راضي نگاه داشتن مادرشان و اينکه آنها بفهمند که از غذا خوششان آمده است شروع مي شود. مردها معمولاً پرس دوم را براي خوشنود کردن آشپز غذا مي کشند و بس. تعداد زيادي از آقايون براي اينکه به آشپز ثابت کنند که از غذايشان خوششان آمده و او را در اين کار تشويق کنند، با حرص و ولع غذا مي خورند تا خانم هايشان که غذا را پخته اند فکر نکنند که زحماتشان بي فايده بوده است. به همين دليل است که مرداني که تازه ازدواج کرده اند سريعاً در همان اوايل ازدواج چند کيلويي چاق مي شوند. چطور با پرخوري مقابله کنيم حال که به زمان و دلايل پرخوريتان آشنا شديد، بايد سعي کنيد که اين عادت را در خود تغيير داده و سالم تر غذا بخوريد. با کم تر کردن غذايتان از خطر اضافه وزن و بيماري هاي قلبي هم دور خواهيد ماند. لباسهاي قديميتان هم باز اندازه تان خواهد شد! سرگرمي ديگري جز تلويزيون با چيپس پيدا کنيد براي کنار گذاشتن اين عادت، هنگامي که حوصله تان سر رفته است و مشغول تماشاي تلويزيون هستيد، سعي کنيد که خود را با سرگرمي ديگري غير از خوردن مشغول کنيد. خوردن براي شما ممکن است مثل يک سرگرمي باشد، ولي بايد بگويم اينقدر سرگرمي خوبي نيست که در برنامه کارهاي روزانه تان از آن نام ببريد. سعي کنيد سرگرمي هايي مثل صخره نوردي، گلف يا گيتار ياد بگيريد، يا حتي اگر بتوانيد يک ساعت هم خود را روي حل جدول سرگرم نگاه داريد به هر حال بهتر از عادت قبليتان خواهد بود. دنبال يک سنگ صبور باشيد اگر براي اين پرخوري مي کنيد که فکرتان را از فشارها و ناراحتي هاي عصبيتان دور کنيد، کار بسيار اشتباهي است. به جاي آن مي توانيد با دوستان يا خانواده تان صحبت کنيد و براي آنها از ناراحتي هايتان بگوييد. اين کار باعث مي شود که بهتر و سريعتر با مشکل کنار بياييد. دستانتان را مشغول نگاه داريد اگر در حال ترک سيگار يا هر مواد اعتيادزاي خوردني ديگر هستيد، سعي کنيد که دستانتان هميشه مشغول کاري باشد. ميتوانيد با آدامس جويدن هم کمي از اين پرخوري هايتان کم کنيد. به غذا خوردنتان نظم دهيد عادات غذايي و مواد غذايي مصرفيتان را بررسي کنيد. اگر مي بينيد که بشقابتان هميشه از غذا لبريز است، بايد حتماً ميزان غذايتان را پايين بياوريد. سعي کنيد براي غذا خوردنتان يک برنامه دقيق روزانه يا هفتگي تنظيم کنيد. اين کار باعث مي شود که از خوردن تنقلات زياد هم مابين وعده هاي غذايي جلوگيري کنيد. بهتر است به جاي اينکه در روز سه وعده بزرگ غذايي داشته باشيد، غذاي مصرفيتان را بين شش وعده تقسيم کنيد. به باشگاه هاي ورزشي برويد تمرينات ورزشي را شروع کنيد. همينطور که سنتان بالاتر مي رود بدون اينکه مقدار غذاي مصرفيتان کم شود، فعاليت بدنيتان روز به روز کمتر مي شود. با بالا رفتن سن، سوخت و ساز بدنتان هم کندتر مي شود و بايد بيشتر مراقب غذا خوردنتان باشيد. مي توانيد اين مسئله را با انجام تمرينات ورزشي حل کنيد. اين کار باعث مي شود که سوخت و ساز بدنتان سريعتر شود. آرامتر غذا بخوريد يادگرفتن نحوه آماده کردن و پختن غذاهاي مقوي به شما کمک مي کند که ديدگاهتان در مورد غذا تغيير کند. اگر سرعت غذا خوردنتان را پايين تر بياوريد و سعي کنيد که در حين غذا خوردن روي طعم و مزه غذا متمرکز شويد، بسيار کمتر راغب خواهيد شد که بيش از نيازتان غذا بخوريد. آرام غذا خوردن مزيت ديگري هم دارد و آن اين است که مغزتان فرصت خواهد داشت که محاسبه کند و شما بفهميد که چه موقع سير شده ايد و دست از غذا خوردن برداريد. مصرف شکلاتتان را پايين بياوريد براي مقابله با پرخوري، شما بايد به طور جدي انتخاب هاي غذاييتان را بررسي کنيد و ببينيد که چه انتخاب هاي ناسالمي داشته ايد و آنها را کنار بگذلريد. بدن شما ميداند چه زماني گرسنه مي شويد و نياز به غذا داريد و چه زماني هم از غذا خوردن سير شده ايد، و زماني که دلايل پرخوريتان را به دقت بررسي کنيد، راحت تر ميتوانيد بفهميد که چه هنگام گرسنه و چه هنگام سير شده ايد. به غير از پايين آوردن خطرات ابتلا به بيماري هاي قلبي و ديابت، اصلاح عادات غذاييتان باعث مي شود که بدنتان را تقويت کنيد، علايقتان را وسعت دهيد و غذا خوردن برايتان لذت بخش تر خواهد شد. + نوشته شده در جمعه 22 آبان1388 17 توسط HAMI |
شنيده ايم که مي گويند هر کس روزي يک سيب بخورد، ديگر نيازي به دکتر پيدا نميکند. اما 8 ليوان آب در روز چه نفعي براي ما دارد؟ صرفنظر از نفخ شکم، آب مزاياي زيادي براي سلامتي ما دارد. هر سلول از بدن ما براي درست عمل کردن به آب نياز دارد و هر عمل متابوليک در بدن نيز تشنه ي آن است. تقريباً %55 تا %75 از حجم بدن از آب تشکيل شده است، و اگر آبي که در روز از طريق نفس کشيدن، عرق کردن و ادرار از دست مي دهيم را حدود 8 ليوان فرض کنيم، ضروري است که بخواهيم اين ميزان را با خوردن آب دوباره جبران کنيم. در اين پست مي خواهيم شما را 5 نکته درمورد آب آشنا کنيم تا شايد مشوقي باشد براي اينکه 8 ليوان آب در روز را با کمال ميل بخوريد! 1. کارايي مغز را بالا مي برد اگر يادتان نمي آيد که در مقدمه ي اين مقاله چه نوشته بود، احتمالاً مغزتان خشک شده است. از آنجا که تقريباً %80 از بافت مغزي از آب تشکيل شده است، ضروري است که آب کافي به آن برسانيد. آزمايشات باليني نشان داده است که کمبود آب کارايي حافظه کوتاه مدت را پايين مي آورد و به قدرت تمرکز آسيب مي رساند. منطق پشت اين مسئله کاملاً واضح است: اگر آن ماده را از مغزتان کم کنيد، گرفتار مشکلات عملکردي مي شويد. اين مثل راندن ماشين بدون بنزين است. در مغز، آب مايعاتي را که پروتئين و آنزيم ها را حمل مي کنند را رقيق مي کند، و به رساندن اين مواد به مقصد کمک مي کند. وقتي آب بدن کم مي شود، اين مايعات براي رساندن بار خود کندتر مي شوند و عملکرد مغز نيز آسيب مي بيند.همچنين آب باعث از بين بردن راديکال هاي آزاد که باعث خرابي سلول ها در مغز ميشود را از بين مي برد. 2. از بسياري از بيماري هاي خطرناک جلوگيري مي کند ورم مفاصل، سرطان و بيماري هاي قلبي، بيماري هايي خطرناک و جدي هستند که ميليون ها نفر را گرفتار مي کنند، اما شما مي توانيد با خوردن آب از ابتلا به اين بيماري ها پيشگيري کنيد.آب يکي از مهمترين عناصر در غضروف و نرمه استخوان و مايع زلالي، مايعي که در اطراف مفاصل وجود دارد که باعث چرب کردن محيط مي شود، است. وقتي ميزان کافي از آب در اين ناحيه وجود داشته باشد، اصطکاک کمتري دراطراف مفاصل به وجود مي آيد و احتمال ابتلا به ورم مفاصل نيز کمتر مي شود. همچنين وقتي ميزان کافي آب در سيستم ما باشد، گرچه باعث مي شود مجبور شويم تند تند به دستشويي برويم، اما بدن از سموم پاک مي شود. اگر اين سموم کمتر در بدن ما باقي بمانند، احتمال ابتلا به سرطان نيز کاهش مي يابد. آب نه تنها کمک مي کند تا سموم از بدن دفع شوند، نمک اضافي بدن را نيز دفع ميکند. تحقيقات نشان داده است که وجود نمک زياد در بدن باعث بالا رفتن فشار خون شده که اين هم منجر به بروز بيماري هاي قلبي مي شود. 3. به کاهش وزن کمک مي کند اگر گرسنه هستيد، سعي کنيد شکمتان را با آب پر کنيد. آب حاوي هيچ ميزان کالري يا چربي نيست و ثابت شده است که گرسنگي را نيز برطرف مي کند. همچنين يک ليوان آب متابوليسم بدن شما را نيز افزايش مي دهد. از آنجا که همه ي عمليات هاي بدن به آب نياز دارند، بديهي است که وقتي کم آب بخوريد همه چيز در بدنتان کندتر پيش مي رود. آب بيشتر باعث بالا بردن متابوليسم مي شود که اين هم به نوبه ي خود کالري سوزي مي کند. حقيقات نشان داده است که پس از خوردن دو ليوان آب، 10 تا 40 دقيقه طول مي کشد تا متابوليسم بدنتان شروع شود. و وقتي متابوليسم آغاز شد، شما %30 سريعتر کالري مي سوزانيد. تحقيقات نشان داده است که اگر آب مصرفي خود تا 6 ليوان در روز بالا ببريد، 5.3 پوند در سال کم خواهيد کرد. 4. کرم خوردگي دندان را برطرف مي کند مي گويند که يک لبخند با آينه يک تومان هم خرج ندارد، اما ميليون ها تومان مي ارزد. پس محافظت از دندان ها واجب مي شود. مي دانيم که تامين آب مورد نياز بدن، به توليد مايعات مختلف در بدن کمک مي کند، مثل بزاق دهان که باعث از بين بردن کرم خوردگي دندان ها مي شود. پوسيدگي دندان از توليد اسيد ايجاد مي شود که ميناي دندان را مي خورد، اما بزاق دهان اين اسيد را خنثي مي کند. همچنين حاوي مواد معدني خاصي است که به بازسازي دندان ها کمک مي کند. اگر ميزان کافي آب به بدنتان برسانيد، و کمتر شکلات و آبنبات بخوريد، مطمئن باشيد که دندانهايي سالم خواهيد داشت. 5. نوشيدن آب زياد ضرر دارد نوشيدن ميزان معين آب در روز ضروري است اما نيازي به زياد کردن اين ميزان نيست. کاري که بايد بکنيد جبران ميزان آبي است که از دست مي دهيد. يک فرد متوسط روزانه حدود 2 تا 3 ليوان آب از تنفس، و 1 ليوان ديگر از طريق عرق کردن از دست مي دهد. اگر 3 تا 4 ليوان نيز به طور تقريبي از طريق ادرار دفع کند، بدن حدوداً به 8 ليوان در روز آب نياز پيدا مي کند. شما بايد همان ميزان آبي که در روز از دست داده ايد، را براي بدن دوباره تامين کنيد نه بيشتر. آب بخوريد، سالم بمانيد! آب براي بدن شما ضروري است، و بدون آن فعاليت هاي بدن شما دچار مشکل مي شود. پس اطمينان يابيد که ميزان کافي آب به بدنتان برسانيد تا سلاامتي بدنتان تامين شود.+ نوشته شده در جمعه 15 آبان1388 15 توسط HAMI |
شايد جذاب باشد که برآمدگي هاي در جلوي سينه خود داشـته باشيم. اما متاسفانه زمانيکه اين برآمدگي به زير بغل و پشت کمر هم کشيده مي شود اصلا زيبا نيست و جـزء چربي هايي مي باشد که ما بايد واقعا خودمان را از شر آن ها راحت کنيم. مطمئنا همانطور که ميدانيد "سانس ليپو" (هـمان چربي آزاردهــنده پشت و زيربغل) بدون تلاش درست و حسابي از بـين نخواهند رفت. اگر بخواهيد فقط تمرين هاي مربوط بـه آن نـقـاط را نـيـز انــجام دهيد، باز هم زياد نمي توانيد مطمئن باشيد، چراکه چربي هاي اين قسمت مانند ساير چربي ها زماني از بين ميروند که شما مصرف ميزان کالري روزانه خود را کاهش دهيد. خوشبختانه ما سه روش جديد کشف کرده ايم که مي توان با اتکا به آنها تقلب کرده و آن چربي ها را از بين ببريد. اين ورزش ها به طور کلي باعث ناپديد شدن چربي نميشوند، اما مي توانند حالت ماهيچه اي به آنها بدهند. با انجام اين حرکات بدن شما شکل “V” به خود مي گيرد و باسن و کمر باريک تر به نظر مي رسند. ( در دهه 80 معمولا اين کار را توسط اپلهاي شانه اي انجام مي دادند! خوب آنها هم چنين روشي براي تقلب کشف کرده بودند!). اگر پشت شما عضلات ورزيده تري داشته باشد، ژست هاي بهتري مي توانيد بگيريد. مادرتان درست مي گويد: زماني که راست بايستيد وزنتان تا 5 کيلو کمتر نشان مي دهد. خوب پس بگذاريد وزنه برداري را شروع کنيم! اين حرکات را براي ستهاي 8 تا 12 تايي تکرار کنيد. ست هاي دمبل کنار يک نيمکت يا صندلي محکم بايستيد، يکي از دستان خود را روي لبه نيمکت يا تکيه گاه صندلي قرار دهيد تا تعادلتان حفظ شود. از باسن به سمت جلو خم شويد. شکم در امتداد مهره هاي کمر قرار گرفته شود و سر و پشت تقريبا با زمين موازي باشند. با دست ديگر خود يک دمبل نسبتا سنگين را بلند کنيد (پس از اتمام 8 حرکت بايد احساس درد و خستگي کنيد) آنرا به سمت پايين آويزان کنيد تا با سطح زمين موازي گردد. ماهيچه هاي کتف خود را منقبض نماييد تا آنها نيز موازي سطح زمين شوند. آرنجتان را خم کرده و وزنه را به سمت بالا بکشيد تا جايي که دست به ماهيچه جلو بازو برسد. به آرامي وزنه را پايين ببريد. دستها را عوض کرده و حرکت را مجددا تکرار نماييد. نکته: در تمام طول حرکت بايد کمر خود را صاف نگه داريد. تمام فشار حرکت بايد بر روي کمر وارد گردد نه بازوها. اگر احساس مي کنيد که فشار بر روي بازوهايتان وارد ميشود، از ابتداي حرکت به اندازه لازم عضلات کتف را منقبض نکرده ايد. براي آزمايش تصور کنيد کسي انگشتش را بين دو کتف شما قرار داده و شا قصد داريد انگشت او را بفشاريد. متوجه شديد؟ حالا همين کار را فقط با يکي از شانه ها انجام دهيد. بالا بردن پا و دست عکس بر روي شکم خود در حاليکه دست ها در بالاي سر دراز شده اند و پاها کاملا صاف هستند، دراز بکشيد. کف دست و انگشتان پا بايد بر روي زمين در حالت آزاد قرار بگيرند. لگن و قفسه سينه هم بايد بر روي زمين فشرده شده باشند. مي توانيد پيشاني خود را بر روي زمين قرار دهيد يا سر خود را به طرفين بچرخانيد (البته اگر تصور مي کنيد از اين طريق راحت تر هستيد). حرکت را با بلند کردن دست راست و پاي چپ آغاز کنيد. شما ميزاني کشيدگي در عضلات کمر خود احساس خواهيد کرد. تا آنجايي که ميتوانيد دست راست و پاي چپ را بالا آورده و در همان موقعيت نگه داريد تا احساس کنيد ديگر قادر نيستيد قفسه سينه خود را ثابت بر روي زمين نگه داريد. سپس پا و دست را کم کم پايين آورده و حرکت را با دست و پاي ديگر تکرار کنيد. هشدار: براي ساده کردن حرکت به هيچ وجه نبايد بدن خود را تکان داده يا بچرخانيد. اگر داراي مشکلات مربوط به کمر هستيد اين تمرين براي شما توصيه نمي شود. اگر احساس دردي بيش از آنچه مربوط به ماهيچه هاست احساس کرديد از تکرار اين حرکت جدا خودداري نماييد. انواع مختلف: مي توانيد فقط پاها يا تنها دست ها، و يا هم دست ها و هم پاها را در يک زمان از روي زمين بلند کنيد. اگر احساس کرديد زمان اجراي حرکت ميزان فشار وارده بيش از حد تحمل است، مي توانيد هر چهار عضو خود (هر دو دست و هر دو پا) را از روي زمين بلند کنيد. کشش پشتي بر روي لبه يک صندلي بنشينيد و وزنه هاي نسبتا سبکي را در هر يک از دستان خود بگيريد( در حدود 1.5 نا 4 کيلو). از باسن به سمت جلو خم شده و کمر خود را کاملا صاف نگه داريد. اگر مي توانيد کمي بيشتر خم شويد بد نيست که سينه خود را بر روي زانو قرار بدهيد تا استراحت کند. دستان خود را پشت ساق پا قرار دهيد. چانه خود را به داخل سينه ببريد. با کششي که به کمر و کتف خود وارد مي کنيد، سر را تا آنجايي که مي توانيد بالا بياوريد. مراقب باشيد تا آرنج هايتان خم نشوند. زماني که به آخرين ميزان کشيدگي رسيديد، حرکت را متوقف کرده و سپس به آرامي سر و کمر را به سمت پايين هدايت کنيد. + نوشته شده در جمعه 1 آبان1388 0 توسط HAMI |
در سراسر تاریخ، سینه های بزرگ معمولا نشانه ی زنانگی
بوده است و توانایی زن را در طبیعت جهت بالندگی و پروراندن مورد تأکید قرار داده
است. هنوز هم یک زن با سینه های قابل ملاحظه ای بزرگتر از استاندارد زیبا شناختی
زمان خودش، ممکن است غیر طبیعی یا بد شکل به نظر برسد. در این مورد شکی نیست که سینه های بزرگتر ازحد معمول با
ایجاد اثراتی [هم فیزیکی و هم روحی] باعث ناراحتی و نگرانی یک زن می شود. از نظر
فیزیکی سینه های بزرگ، شکل و فرم شانه و گردن را از بین برده و باعث ایجاد پشت درد
و گردن درد می شوند؛ همچنین باعث ایجاد انحراف در وضع نشستن ودر موارد شدیدتر باعث
مشکل تنفسی می شوند. سینه های بزرگ ظاهر یک زن را تحت الشعاع خود قرار می دهد و
باعث میشود که او غیر موزون به نظر برسد و نیز ورزش کردن را برای او مشکل یا غیر
ممکن می کند. از نظر روانشناختی،خیره شدن ها و نگاه ها و عقاید
گستاخانه ی دیگران باعث می شود که کسانی که دارای سینه های بزرگ هستند خجالتی و کم
رو شده و در نتیجه لباس های گشاد بپوشند تا ناموزونی خود را پنهان کنند. اعمال
جراحی برای کوچک کردن سینه ها، سال هاست که انجام می شود و در حقیقت اولین عمل
جراحی برای کوچک کردن سینه ی زنان احتمالا در سال( 1669) توسط ویلیام دارستون در
انگلستان انحام شده است.اگرچه هدف اصلی این عمل جراحی کاهش حجم و وزن سینه است، ولی
افزایش زیبایی به همان اندازه مهم است. درطول سالیان متمادی روشها و تکنیک های جراحی، اصلاح شده
و بهبود پیدا کرده اند؛ تا ایمنی و همچنین زیبایی بیشتری از این اعمال جراحی حاصل
گردد. تنها با یک مشاوره می توان به جواب این پرسش دست یافت. در مشاوره،
دکتر منافی از شما درباره ی سابقه ی عمومی پزشکیتان ، مثل جزئیاتی درباره ی
هر نوع عمل قبلی پستان و همچنین وضعیت زایمانی شما سؤالاتی خواهد کرد. اگر چه این
عمل می تواند برای تمام زنان در تمام سنین مفید باشد، ولی معمولا قیل از اینکه سینه
ها کاملا رشد کنند این عمل هرگز انجام نمی شود. بعلاوه، بیمارانی که قصد حامله شدن
دارند، باید معمولا عمل را تا بعد از کامل شدن افراد خانواده شان به تأخیر
بیاندازند. دلیل این کاراین است که اگر حاملگی ای بعد از این عمل جراحی رخ دهد ممکن
است، باعث بزرگ شدن دوباره پستانها شود. اگر شما اضافه وزن قابل توجهی دارید، پیشنهاد می شود، ابتدا وزن
خود را کاهش دهید. در حقیقت در بسیاری از مواقع بدست آوردن سینه های کوچکتر می
تواند انگیزه ای برای کاهش وزن باشد. قبل از عمل دکتر منافی با یک قلم نشانه گذاری ، روی سینه
ها علامت می گذارد، تا محل دقیق و اندازه ی جدید سینه های عمل شده را تعیین کند.
بافت سینه، چربی و پوست اضافی برداشته می شوند و نوک سینه و بافت های باقیمانده به
مکان جدید در موقعیت بالاتر انتقال می یابند. تمامی این اعمال طبق نشانه هایی که
قبل از عمل گذاشته شده است، انجام می شوند. نوک سینه معمولا، به طور تقریبی در طول
خطی مطابق با وسط بازوی شما (مکان ایده ال و طبیعی)، روی سینه قرار می گیرد. خطی که روی آن بخیه زده می شود، دور نوک سینه و در مکان جدید آن
می باشد. این خط به طور عمودی به طرف پائین تا زیر سینه ادامه پیدا می کند. در این
نقطه، طبق روش مورد استفاده، جای زخم ممکن است در این مکان پایان یابد یا گاهی ممکن
است تا خط زیر سینه نیز ادامه پیدا کند. دکتر منافی در این مورد با شما در
زمان مشاوره صحبت می کند. در انتهای عمل جراحی، بسته به میزان خونریزی در زمان عمل، در
صورت نیاز، لوله های تخلیه کننده موسوم به درن معمولا زیر پوست سینه کار گذاشته
می¬شود تا هر نوع مایع سیال یا خونابه ای که ممکن است، بعد از عمل جراحی ایجاد شود،
توسط آن ها تخلیه گردد. نهایتا یک سوتین مناسب جهت حفظ پانسمان، به کار می رود. عمل جراحی کوچک کردن سینه تحت بیهوشی عمومی انجام می شود
و معمولا حدود 3 ساعت طول می کشد . طول مدت ماندن در بیمارستان، بستگی به حال عمومی بیمار و
میزان ترشحاتی دارد که از بدن شما تخلیه می شود؛ وقتی این ترشحات به حداقل رسید
(معمولا روز بعد ) لوله ها برداشته می شود و بانداژها سبک می گردند؛ به شما یاد
داده می شود تا یک سوتین با بند کمکی که کمی محکم است و در زیر آن سیم و میله
ندارد، بپوشید. بعد از عمل شما لوله ی تزریقی را برای حداقل یک روز خواهید داشت تا ما بتوانیم
مایعات از دست رفته در هنگام عمل جراحی را جایگزین کنیم. تزریق خون به طور معمول
مورد نیاز نیست به جز در موارد بسیار استثنائی و نادر(خونریزی زیاد )بعد از عمل
جراحی بسیار مهم است که گردش خون را در پاهایتان حفظ کنید وبنابر این به شما توصیه
خواهدشد تا فعالانه پاها،زانوها و باسنتان را به طور منظم حرکت دهید. بعد از عمل جراحی سینه هایتان ورم کرده و کبود خواهد شد. کبود
شدگی معمولا 2 الی3 هفته طول می کشد. در حالی که بیشتر ورم سینه تان در طی این مدت
از بین خواهد رفت؛ کمی ورم کردگی نامحسوسی ممکن است تا 3 ماه باقی بماند. بعد از عمل جراحی ممکن است متوجه شوید که سینه ها سفت شده اند،
مخصوصا روی لبه های ناحیه ی بریدگی. این به خاطر فرایند جوش خوردن زخم است و درصورت
نیاز ماساژهایی که توسط جراح به شما آموزش داده خواهد شد می تواند جهت بهبود سریعتر
و رفع سفتی سینه ها مؤثر واقع گردد؛ هر چند ممکن است این وضعیت چند ماه به طول
انجامد. بطور معمول سینه ها کمی ناصاف و نا همگون خواهند شد و در این
مورد استثنا برای خانم های دارای سینه های بزرگ وجود ندارد.اگرچه تمام تلاش برای
متقارن شدن سینه ها انجام می شود اما همیشه این تقارن به دست نمی آید. عمل جراحی
کوچک کردن سینه احتمالا یکی از شایع ترین اعمال زیبایی پستان می باشد. بنابراین
بسیار مهم است که شما با جراحتان صحبت کنید، تا ببینید که شناخت کامل از چیزی که می
خواهید، دارد یا خیر. تا جایی که ممکن است ، سعی کنید منظورتان را طوری بیان کنید
که جراح بفهمد که بزرگی یا کوچکی که می خواهید از این عمل جراحی به دست آورید، چقدر
است. این کار امکان و احتمال برداشتن بیش از حد یا کمتر از حد لازم را به حد اقل می
رساند. اگرچه روش و تکنیک مورد استفاده توسط دکتر منافی بهترین
همخوانی و انسجام ممکن بین دو سینه و نوک سینه را تا حد ممکن تضمین می کند، ولی
امکان و احتمال شیر دادن از سینه ها بعد از جراحی را تضمین نمی کند. ایجاد اسکار(جای زخم)پس از اعمال جراحی یک عارضه نمی باشد و یک
رویداد عادی محسوب می گردد. در عمل کوچک کردن سینه، جای زخم ها تا اندازه ای به مدت
طولانی باقی می مانند و ممکن است ماه ها یا سال ها طول بکشد تا التیام یابند. شما باید انتظار داشته باشید تا جای زخم ها درآغاز قرمز، بر جسته
و حتی همراه به خارش باشند اما به مرور زمان محو و صاف می شوند. این حالت طبیعی
فرایند جوش خوردن زخم می باشد. اگر چه مهم است به یاد داشته باشید که این فرایند
ممکن است دو سال طول بکشد تاکامل شود. ماساژهای روزانه روی جای زخم ها در این دوره ی زمانی توصیه می
شود چون این کار باعث سریع و آسان تر شدن این فرایند می شود. اگرچه باید بدانید که
یک جراح مسئول در موقعیتی نیست که بتواند ظاهر نهایی زخم ها را پیش بینی کند و
مهترین عامل در شکل اسکار بعد از عمل، به استعداد بدن بیمار در مورد ترمیم زخم برمی
گردد اگر فرد مستعد به تولید گوشت اضافی باشد عموماً این حالت ایجاد می شود و نمی
توان بطور قاطع از آن پیشگیری کرد. با این حال همانطور که ذکر شد ،جای زخم ها کمرنگ
می شوند و به مرور زمان بهبود می یابند. چند روز بعد از
انجام عمل جراحی ، احتمالا میزان متعارفی درد خواهید داشت که باید با استفاده از
مسکن مناسب کنترل شود. درد معمولا بعد از (4- 5)روز بهبود می یابد. عمل جراحی کوچک کردن سینه با یک عمل جراحی مناسب توسط یک جراح
پلاستیک مجرب ،خطرات کمی دارد، با این وجود اشکالات خاصی همراه با این عمل و
فرایند، می تواند رخ دهد. مثل هر عملی، خطر عفونت که مهم نیز هست، همیشه وجود
دارد.این خطر با یک روش جراحی دقیق و به کار گیری داروهای پیشگیرانه آنتی بیوتیک هم
در زمان عمل جراحی، هم بعد ازآن به حد اقل می رسد. با این حال علی رغم این کارها،
احتمال عفونت نسبتا خفیفی وجود دارد و می تواند در اطراف مکانهای بریدگی بوجود
بیاید، اما معمولا در طول یک دوره دو هفته ای فرو کش می کند. همانطور که گفته شد بعد از عمل جراحی ورم و التهاب محل عمل مورد
انتظار می باشد. وقتی ورم خفیف یا متوسط وجود دارد بدن سریعا آن را مجددا جذب می
کند. گهگاهی خونریزی بیش از حد می تواند باعث ایجاد ورم مهمتر و بیشتری شده و
خونمردگی(جمع شدن خون زیر پوست)ایجاد شود. اگر این اتفاق افتاد درن تخلیه جراحی
برای خارج کردن خونها لازم می باشد ولی در نهایت این مسئله روی نتیجه ی کار تأثیری
ندارد. نوک سینه روی پایه ی بافت اصلی قرار دارد و در اکثر بیماران به
صورت طبیعی و نرمال همراه با انقباض طبیعی و مقداری حساسیت باقی می ماند. در موارد
بسیار نادری بافت اصلی سینه نمی تواند خونرسانی خوبی برای نوک سینه داشته باشد و
نمی تواند زیستائی نوک سینه را حفظ کند در نتیجه اطراف نوک سینه باید به مدت طولانی
پوشیده بماند تا جوش خوردگی طبیعی رخ دهد. در طول هفته ی اول بعد از عمل جراحی بعضی بیماران ممکن است قسمتی
از زخمشان خوب جوش نخورد و یا حتی خراشیدگی پوست یا پوست رفتگی در هر نقطه از محل
های برش داشته باشند. یکی از معمول ترین مکان هایی که این اتفاقات ممکن است رخ دهد
جایی است که زخم عمودی به زیر سینه می رسد، این یک اشکال موقت است که در این حالت
لازم است پانسمانها مرتب در آغاز عوض شوند. بالاخره کـبره زخم در این قسمت بعد از 3
- 4 هفته متعـاقبـا خواهد افتـاد.یک بانـداژ با پـوشش نرم بـرای دوره ی کوتاه چند
هفته ای احتمال وقوع چنین حالتی را کاهش می دهد.اگرچه مقداری از بین رفتگی پوست در
اطراف جای زخم ممکن است روی دهد. در صورت لزوم بعداً عمل جراحی ترمیمی باید صورت
گیرد. عمل جراحی کوچک کردن سینه نسبتا یک عمل جراحی بزرگ و مهم می باشد و همیشه باید
به خودی خود به آن اهمیت داد. سعی نکنید سریع شروع به کار کنید. احتمالا چند هفته
باید بگذرد تا شما احساس کنید که همه چیز عادی شده است.اگر چه بعضی از افراد بعد از
10 الی 14 روز می توانند کارهای سبک خود را انجام دهند.ولی بعضی دیگر ترجیح می دهند
1 تا 2 هفته بیشتر استراحت کنند. راه رفتن در 3 تا 4 هفته اول مفید است؛ چون باعث بهبود گردش خون می شود و ورم
ایجاد شده و احتمالا لخته شدن خون را کاهش می دهد. بلند کردن چیزهای سنگین یا
فعالیت و کارهای سخت و دشوار در 6 هفته ی اول بعد از عمل جراحی ممنوع است. اگر کاری که انجام می دهید ایجاد ناراحتی می کند، پس آن را انجام ندهید! جراحی کوچک کردن سینه احتمالا یکی از اعمال جراحی زیبایی
است که بیشترین میزان رضایت از عمل را به همراه دارد. این بدان علت است که زنانی که
سینه های بیش از حد بزرگ دارند و سالهاست به خاطر تأثیرات آن دچار ناراحتی هستند به
راستی آزاد می شوند و کارهایی را که قبل از عمل برایشان سخت و ناراحت کننده بوده،
می توانند انحام دهند. به روشهای مختلف این زنان احساس می کنند زندگی جدیدی یافته
اند و بنابر این قادرند با مشکلات و مواردی که هر روز برایشان پیش می آید با علاقه
و اعتماد به نفس بیشتر بر خورد می کنند. + نوشته شده در شنبه 25 مهر1388 22 توسط HAMI |
بزرگ کردن سینه یکی از شایع ترین عمل های جراحی زیبایی مورد در
خواست بانوان است. این فرایند شامل عمل جراحی است که پروتز های مصنوعی برای افزایش
اندازه و بهبود شکل سینه ها مورد استفاده قرار می گیرد. برآوردها و حدس ها حاکی از آن است که بیش از سه میلیون زن در
سراسر دنیا در 35 سال اخیر پروتز سینه گذاشته اند و هر سال دهها هزار زن می خواهند
که تحت این عمل جراحی قرار گیرند. بسیاری از زنان تصور می کنند که انجام عمل بزرگ
کردن سینه باعث بهبود و بهتر شدن اندازه و شکل سینه ی آنها می شود؛ چون بر این
باورند که سینه هایشان بسیار کوچک و اندازه یا شکلش نا موزون و نا متوازن یا غیر
جذاب است. بعضی از زنان سینه هایی دارند که کاملا رشد نکرده است یا بعد از حاملگی
یا تغییر وزن یا پیر شدن به میزان قابل توجهی اندازه و شکلش را از دست داده و تغییر
کرده اند. تصمیمی که برای انجام عمل بزرگ نمودن سینه گرفته می شود، باید
کاملا شخصی و آگاهانه باشد و نباید صرفاً برای خشنود کردن کس دیگری گرفته شود. مثل
هر عمل جراحی زیبایی دیگر، عمل بزرگ کردن سینه هیچ کدام از مشکلات اصلی زندگی را حل
نمی کند، اما ممکن است به افزایش اعتماد به نفس و شکل ظاهری بیمار کمک کند.تمام
فواید بالقوه مورد بحث، در زمان مشاوره مورد بررسی قرار می گیرند. امروزه خانمی که می خواهد عمل بزرگ کردن سینه را انجام دهد، حق
انتخاب در نوع عمل جراحی را دارد، بدین طریق می تواند نمای ظاهری و نتیجه مورد نظر
را بدست آورد. بعضی از این حق انتخاب ها عبارتند از : نوع، اندازه پروتز، و برش
ایجاد شده جهت جاگذاری پروتز سینه. مشخصاً برای هر انتخاب فواید و مضراتی وجود
دارد، به هر حال به مراجعه کننده اطلاعات داده می شود و بدین وسیله اوست که با
مشاوره تصمیم می گیرد کدام روش برایش بهترین است. مهم است که بدانیم پوسته ی خارجی یا پوشش تمام پروتزها از سیلیکون
ساخته شده است. اگرچه، ماده ی پر کننده ی موجود می تواند متفاوت و از مواد مختلف
باشد که این مواد عبارتند از : آب نمک، ژل سیلیکون خالص که خود به دو دسته ژل ساده
و ژل منسجم (همبسته) تقسیم می شود. ژل شکر و نمک (هیدروژل) و روغن سویا (تری لوسنت)
که اخیراً کشف شده اند، فعلاً تا بررسی های بیشتر در مورد ایمنی آنها، مورد استفاده
قرار نمی گیرند. ژل سیلیکونی فعلاً رایج ترین نوع مورد استفاده می باشد. در اروپا
نمودارهای فعلی توزیع فروش [70%سیلیکون، 15% آب نمک، 15% بعدی، پر کننده های دیگر
مثل هیدروژل و روغن های سویا] را نشان می دهند. چون ژل سیلیکونی از سال 1963در
دسترس می باشد بنابر این جراح ها بیشتر از 40 سال است که در مورد این نوع پروتز ها
تجربه دارند و در حال حاضر استفاده از آن، بیش از هر نوع دیگری معمول است. در طی
سال ها تغییرات و پیشرفت هایی ایجاد شده که پوشش های سطحی از موادی با فرمولاسیون
جدید تر ساخته شده اند و این پوشش ها طوری طراحی شده اند که "پارگی جدار" و انتشار
مقادیر بسیار کم از جزء ژل سیلیکونی (ژل پر کننده) را به حداقل می رسانند. جالب توجه اینکه پروتز ژل سیلیکون استاندارد بیش از انواع پروتزها
همان احساس سینه طبیعی را ایجاد می کند؛ که احتمالا این مسئله به خاطر نرمی ذاتی ژل
سیلیکونی می باشد. بسیاری از خانم ها در مورد این نوع عمل جراحی بدون شک داستان های
ترسناکی شنیده اند. ازجمله مسمومیت زایی سیلیکون یا ایجاد بیماری خود ایمنی/ بافت
همبندی پروتز که مربوط به "تراوش"یا مهاجرت ژل می باشند. در نتیجه در مورد عمل بزرگ کردن سینه در دوازده سال اخیر تبلیغات
مخالفی دریافت شده است، مخصوصاً از طریق عملکردهای غیر مسئولانه ی رسانه ها که بدین
طریق علی رغم حقایق موجود، ادعاها و سئوالاتی در مورد ایمنی سیلیکون مطرح شده
است. بدون شک، بیشتر این داستان ها بعد از این که سازمان مدیریت غذا و
دارو در امریکا (FDA) در ژانویه ی1992 استفاده از پروتزهای سیلیکونی را در امریکا
ممنوع کرد، بوده است. از این زمان فعالیت بیشتر و بحث و گفتگوهای فراوانی در مجامع
پزشکی انجام شد، تا اثبات کنند که آیا پروتزهای سیلیکونی ایمن و بی خطر هستند یا
خیر. برای این کار مقدار زیادی اظهاریه و بیانیه منتشر شد و نتایج زیادی گرفته شد.
به طور خلاصه بعضی از آنها عبارتند از : 2) در آوریل 1994 یک کمیته متخصص که توسط دپارتمان بهداشت تعیین
شده بود، به این نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتز های سیلیکونی با
بیماری خود ایمنی یا بیماری بافت همبند وجود ندارد. 3) ادعاهایی وجود دارد که سیلیکون کلا باعث ایجاد یک سندرم جدید
می شود. این ادعاها براساس گزارشات موردی است و بنابراین نوع مطالعاتی برای اثبات
این ادعاها وجود ندارد. در پاسخ و جواب این ادعا کالج روماتولوژی امریکا بیانیه ای
در اکتبر 1995 بر اساس مطالعات تحقیقاتی روی بیش از 78000 زن منتشر کرد. بیانیه به
این صورت بود که سیلیکون، بیماران را در معرض هیچ خطر اضافی در مورد بافت همبندی یا
بیماری روماتیسمی قرار نمی دهد. و هیچ دلیلی برای منصرف کردن زنان از چنین عمل
جراحی به خاطر ابتلا یا وخیم تر شدن (بد تر شدن )یک بیماری و ناراحتی بافت همبندی
جود ندارد. 4)حداقل 29 مورد مطالعه و مقاله حداقل در 10 سال اخیر در سراسر
دنیا به چاپ رسیده است که بیشتر از 200000 زن در این مطالعات مورد بررسی قرار گرفته
اند و در هیچکدام از آنها رابطه ای بین بیماری معروف به "بیماری خود ایمنی سیلیکون
" و پروتز دیده نشده است. 5)کشف سیلیکون در مایعات بدنی باید بصورت متناسب بصورت و پرسپکتیو
مورد بررسی قرار بگیرد، سیلیکون به میزان زیادی در محیط اطراف ما و در برخی مواقع
احتمالا در بدن بیشتر مردم وجود دارد. تماس و ارتباط ما با سیلیکون در سراسر
زندگمان زیاد است و سیلیکون به طور گسترده در داروسازی مورد استفاده قرار می گیرد.
سیلیکون بعنوان یک لغزاننده (لوبریکنت) در هر نوع سوزن یک بار مصرف، سرنگ و لوله
های درون سیاهرگی مورد استفاده قرار می گیرد.سیلیکون ها در روژ لب ها، لوسیون های
برنزه کننده، فرایند های تولید غذا، کرم های پوست، اسپری مو و لوازم آرایشی کاربرد
دارند. در بیش از 1000 محصول دارویی از سیلیکون بعنوان یک جزء سازنده یا در فرایند
تولید وسایلی مثل دریچه های مصنوعی قلب، مفاصل و دستگاه تنظیم ضربان قلب( ... )
استفاده می گردد. 6) در جولای 1998، دپارتمان بهداشت کشفیات و نتایج را به دنبال
بررسی ها و مطالعات کمیته ی تشکیل شده برای بررسی ایمنی پروتزهای سیلیکونی، منتشر
کرد. این کمیته که بیشتر از دانشمندان و استادان دانشگاه تشکیل شده بود به این
نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتزهای سیلیکونی با این بیماری وجود
ندارد. (گزارش 36 صفحه ای کامل آن را میتوانید از روی اینترنت و از سایت های مربوطه
مطالعه فرمائید) این نوع سؤال ها فقط با تجزیه و تحلیل آماری دقیق و آزمایش گروهی
از افرادی که عمل پروتز گذاری سینه داشته اند و مقایسه ی آن ها با تعداد و انواع
مشابهی از افرادی که عمل جراحی پروتزگذاری سینه نداشته اند، می توانند پاسخ داده
شوند. سپس اگر مشخص شد که گروهی از زنان که عمل پروتزگذاری سینه ی سیلیکونی داشته
اند، تعداد بیشترشان دچار بیماری های خود ایمنی هستند؛ پس یک ارتباط اتفاقی می توان
بین آن ها پیدا کرد. اگرچه، در این لحظه بعد از بررسی تمام اطلاعات و داده های
مربوطه، منطقی به نظر میرسد که بگوییم هیچ مدرک علمی و قاطعی وجود ندارد که نشان
دهد مواد سیلیکونی موجود در پروتزهای سینه خطر بیماریهای بافت های همبندی یا سرطان
سینه را افزایش می دهد. ـ قبلاً از ژل سیلیکون برای پر کردن نقائص بافت نرم و چین و
چروکها به شکل تزریق استفاده می گردید که این مسئله سالهاست ممنوع گردیده است.
کارخانه های سازنده پروتز سیلیکون علاوه بر استحکام دادن جدار پروتزها امروزه بیشتر
از ژلهای چسبنده و همبسته نرم استفاده می کنند که حتی در صورت بریده شدن جداره نیز
از هم جدا نشده و پخش نمی شوند دلیل اصلی ساخت پروتز تری لوسنت ایجاد یک محصول رادیولوسنت
(نامرئی برای اشعه ی ایکس)بوده است که این محصول اجازه میدهد که بافت سینه با
ماموگرافی به خوبی دیده شود. پروتز تری لوسنت با روغن سویای تری گلیسیریدی،
(غیرسیلیکونی) خوب تصفیه شده پر شده اند که این روغن اجازه می دهد که اشعه ی ایکس
به داخل پروتز بهتر نفوذ کند. اگر چه، این نوع پروتزها بافت سینه را به مقدار کمتری محو و
نامشخص می کنند با این حال شخص باید کسی را که کار رادیوگرافی را انجام می دهد، از
وجود پروتز در سینه اش مطلع کند. در بیمارانی که بافت سینه هایشان لطیف و نازک است این چروک ها به
راحتی قابل رؤیت و محسوس خواهند شد. چون پروتزهای پر شده با آب نمک تقریبا 30 برابر
ویسکوزتیه ی کمتری نسبت به پروتزهای پر شده با تری لوسنت دارند، این مشکل در این
پروتزها بیشتر رخ می دهد، از طرف دیگر پروتزهای پر شده با ژل سیلیکونی چون ترکیب
ضخیم تری دارند، این مشکل در آنها کمتر رخ می دهد. آزمون بالینی بیماران برای این نوع پروتزها در انگلستان از
سال1993آغاز شد. به طور کلی حدود (5000 ) زن دارای پروتز سینه ی تری لوسنتی هستند.
اگرچه در هفتم مارس 1999، دپارتمان بهداشت به پزشمان توصیه کرد که تا اطلاع ثانوی
از گذاشتن پروتز های تری لوسنتی خودداری کنند. در 6 ژوئن 2000، آژانس روشهای پزشکی
اطلاعیه ای منتشر کرد که به زنانی که پروتز های تری لوسنتی داشتند توصیه می کرد، آن
ها را بردارند. این مربوط به اطلاعاتی بود که طبق آن حدس زده می شد که پر کننده ای
که در پروتزهای کاشته شده ی تری لوسنتی قرار دارند ممکن است موادی تولید کنند که
مضر باشد و به سلامتی بدن صدمه بزنند. در نتیجه، تجقیقات و بررسی های بیشتری مورد
نیاز می باشد که ایمن بودن آنرا مشخص نماید. این آخرین نوع پروتزهای سینه می باشد که بدنبال بررسی ها و پژوهش
ها برای پیدا کردن یک ماده ی پر کننده،که در صورت پاره شدن و تراوش از پوسته و پوشش
بی خطر باشد ساخته و تولید شد. این نوع ماده ی پر کننده از ژلِ شکر و آب نمک ساخته
شده است. اگرچه از نظر لمس شبیه به پروتزهای از نوع سیلیکونی می باشد؛ معهذا
پروتزهای هیدروژلی وقتی لمس می شوند کمی محکمتر و سفت تر هستند. چین و چروک خوردن پوست در هیدروژل نسبت به پروتزهای پر شده با تری
لوسنت و آب نمک احتمالا کمی کمتر است ولی با این حال از ژل های سیلیکونی بروز
بیشتری دارد. به مانند پروتز تری لوسنت، به خاطر عدم وجود مطالعات و اطلاعات
طولانی مدت تر، آژانس روشهای پزشکی از دسامبر 2000 تصمیم گرفت گذاشتن این نوع
پروتزها را تا مطالعات بیشتر متوقف کند. شکل های مختلفی از پروتز وجود دارد. بیشتر این نوع پروتز ها که
فعلاً مورد استفاده قرار می گیرند، هنوز گرد هستند. اگر از روبرو به آن ها نگاه
کنیم آن ها مدور هستند و نیم نمای (پروفایل)آن بصورت نیمه ی ماه می باشد. قوام اکثر
پروتزهای گرد معمولاً نیمه سیال بوده و بیشتر شبیه به یک ژل چسبنده و ضخیم می
باشند. اخیراً یک پروتز سیلیکونی جدیدتر و منسجم ساخته شده است که معروف
به پروتزهای آناتومیک یا اشکی هستند.چون ترکیب این ژل سفت می باشد، درمقایسه با
ژلهای سیال تر و روان تر پروتزهای گرد، شکلی به خود می گیرد که مشابه نیم نمای سینه
های طبیعی می باشد.این نوع پروتزها به جای اینکه پهن یاشند کمی بلندتر هستند و در
قسمت پایین پرتر می باشند. آن ها تمایل دارند که از دیواره ی بالایی قفسه ی سینه به
بالای خود سینه (پستان) گذار هموارتری داشته باشند. بنابر این به طور کلی آن ها کمی
شکل طبیعی تری دارند، در مقایسه، پروتزهای گرد به سینه ها، ظاهری مدورتر و گردتر
میدهد. بعلاوه به خاطر ترکیب ژلی ضخیم تر این پروتزهای، منسجم (اشکی) با
ایجاد هر نوع شکاف یا پارگی پوسته و پوشش، تراوش و به بیرون ریختن ژل در آن ها رخ
نمی دهد؛ درست مثل پروتزهای سیلیکونی استاندارد.مضرات آن به این صورت است که هر نوع
سینه ای نمی توانند از این نوع بخصوص از پروتز ها استفاده کنند. یک نقطه ضعف دیگر
آن این است که آن ها اساسا نسبت به پروتز های سیلیکونی استاندارد گران قیمت تر
هستند.پروتزهای اشکی در هنگام لمس کمی سفت تر هستند، لبه ها و کناره های پروتز را
قابل لمس تر و محسوس تر می کنند. گزارشاتی نیز وجود دارد که ممکن است این پروتزها
به مرور شکل شان از حالت آناتومیک خارج شود. اگر چه، اخیرا یک نوع پروتز سیلیکونی منسجم گرد نیز تولید شده است
که وقتی پوسته و پوشش پروتز کهنه و فرسوده و یا پاره شود، نشتی و تراوش کردن مواد
درون آن رخ نمی دهد. مزیت دیگر آن نسبت به پروتز های اشکی که قبلادر مورد آن ها
صحبت شده است، این است که پروتزهای منسجم گرد، شکل خود را از دست نمی
دهند. پروتزهای سینه انواع و اندازه های مختلف دارند و هر زنی ممکن است
به راحتی انواع اندازه ها را انتخاب کند. بیشتر زنان بر اساس اندازه ی سینه
بندهاشان اندازه ی پروتز سینه را مشخص می کنند. هدف از آزمایشات، این است که چه
اندازه از پروتزای که باید کار گذاشته شود ظاهری مطلوب و دلخواه دارد. همانطور که
می توانید تصور کنید، پروتز سینه با اندازه های مختلف در زمان مختلف نتایج متفاوتی
ایجاد می کند. رمز انتخاب اندازه پروتز سینه این است که این پروتز به طور کلی به
شما ظاهری موزون تر و مناسب تر بدهد و با خواست شما یکی باشد.در هنگام مشاوره جراح
پلاستیک اندازه های سینه و قفسه ی سینه ی شما را می گیرد؛ تا امتحان کند که چه
اندازه ای برای شما مناسب است. بعلاوه با این اندازه گیری ها ظاهر شما را با بهترین
اندازه ی سینه تصور می کند و در نظر می گیرد. مهم است بدانید که نهایتا عامل محدود کننده در انتخاب اندازه ی
پروتز فضای در دسترس در زیر سینه ی شماست. به خاطر داشته باشید، همانطور که حجم هر
نوع پروتز سینه افزایش می یابد، پس به پهنای آن هم اضافه می شود. بنابر این اگر شما
پروتز سینه ای را انتخاب می کنید که بیش از انرازه بزرگ است ، لبه ها و کناره های
آن ممکن است از اطراف بافت سینه ی اصلی بیرون بزند و حتی تا گودی زیر بغل نیز برسد.
این حالت برای بیشتر مردم غیر مطلوب است. بعلاوه امکان چین و چروک خوردگی و دیگر
مشکلات نامطلوب طولانی مدت نیز افزایش می یابند. چون بیشتر زنان دیدگاه واقع بینانه
ای از چیزی که می خواهند به آن برسند دارند، بنابراین بسیار کم پیش می آید که جراح
پلاستیکی نتواند انتظارات بیمارش را بر آورده کند. هیچ مدرکی که نشان دهد پروتز های سینه ایجاد سرطان در انسان می
کند، وجود ندارند. بر عکس مطالعات اخیر نشان داده است که زنانی که پروتز سینه
گذاشته اند نسبت به جمعیت کلی 30 % کمتر دچار سرطان سینه می شوند. شاید مهمترین موضوع در مورد پروتز های سینه امکان به تأخیر افتادن
تشخیص سرطان سینه با پروتز های سینه ی سیلیکون و پر شده با آب نمک می باشد. هر دوی
این مواد حاجب هستند واشعه و پرتو ها را از خود عبور نمی دهند. این بدین معنی است
که مانع دیده شدن بافت اصلی سینه در جریان ماموگرافی می شوند. اگرچه تکنیک های ماموگرافی در این چند سال اخیر بهتر شده و پیشرفت
کرده اند و رادیولوژیست می تواند تا جایی که ممکن است قسمتهایی از بافت اصلی سینه
که زیر پروتز سینه پنهان است را ببیند. اگر چه مهم است بدانیم که تشخیص 10 تا20%
سرطان های سینه نسبت به اشعه ی ایکس قابل تشخیص و مرئی نیستند و بنابر این بیشتر
سرطان های سینه هنوز هم توسط خود شخص یا با معاینات فیزیکی قابل تشخیص و کشف می
باشند. در این رابطه بیشتر پزشکان بالینی احساس می کنند که پروتز سینه حقیقتا می
تواند عمل معاینه از طریق لمس کردن را ساده کند. زنی که پروتز سینه دارد باید همان
برنامه ی ماموگرافی منظم که زنان دیگر دارند را داشته باشد. باید شخصی که کار
رادیوگرافی را انجام میدهد را باید از وجود پروتزها مطلع کرد تا نماهای خاص برای
رادیوگرافی مناسب انتخاب شود.در نتیجه پروتز های سینه کار رادیولوژیست را سخت تر می
کنند؛ هر چند مانع انجام آن نمی شوند. مانند تمام محصولات ساخت دست بشر، پروتز های سینه نیز تا ابد باقی
نمی مانند. علی رغم اینکه بسیار قوی و مقاوم هستند(حتی در برابر فشار)، ولی مستعد
کهنه شدن و فرسایش در طول زمان می باشند. به عبارت ساده تر، پوسته ی خارجی پروتز
سینه، بالاخره کهنه و نازک شده و نهایتا از بین می رود. اگر چنین اتفاقی افتاد مواد
آن به بیرون تراوش پیدا می کند این حالت معمولا متلاشی شدن یا تراوش یا پارگی پروتز
سینه نامیده می شود. اگرچه از نظر کلینیکی تشخیص آن مشکل می باشد. گهگاهی کسی ممکن
است تشخیص دهد که سینه کمی صاف شده است یا شکل آن تغییر پیدا کرده است،اما اکثراً
به ندرت قابل توجه و دید است. به علت ایجاد کپسول اطراف پروتز گاهی اوقات بطور گول
زننده ای تشخیص پارگی صورت نمی گیرد. همانطور که قبلا بیان شد، یک کپسول یک نوع کیسه ی بیولوژیکی را
تشکیل می دهد که هر نوع پروتز سینه را در بر می گیرد.بنابر این بعد از اینکه تراوش
از پروتز سینه رخ داد، مواد درون آن هنوز در همان مکان بوسیله ی کیسه ی خود بدن یا
کپسول باقی می مانند. اگرچه علی رغم تشخیص مشکل آن از نظر کلینیکی، به یمن وجود
سونوگرافی (اولتراسوند) بیشتر اوقات قادر به دسترسی دقیق به شرایط هر نوع پروتز
سینه در مواقع لزوم، خواهیم داشت. نمودارها و تصاویر زیادی وجود دارد که مشخص می کند که نهایتا هر
نوع پروتز سینه قبل از اینکه خراب شود، چقدر باقی می ماند. یک نمودار میانگین حدود
20 سال است. اگرچه کهنه شدن و یا پاره شدن در میان افراد مختلف متفاوت است،
بنابراین یک زن که ورزشها و تمرینهای فیزیکی زیادی مثلا چندین ساعت در روز به طور
مرتب انجام می دهد و سینه هایش حرکت زیادی میکند(بعبارت دیگر مربی های ایروبیک،
دوندگان ماراتن، سوارکاران و...)به طور طبیعی پروتز سینه ی آن ها در یک دوره ی
زمانی مشخص نسبت به کسانی که تمرینات و تحرکات کمتری دارند، بیشتر فرسوده و پاره می
شوند. در اولین نگاه منطقی است، فرض کنیم و بدانیم که پروتز های سینه در این حالت
ها زودتر از بین می روند؛ بنابر ابن به منظور داشتن یک ارزیابی مناسب برای حالت و
موقعیت پروتز های سینه ی شما بهترین توصیه و پیشنهاد این است که توسط پزشک و متخصص
به طور منظم بعد از 10 ـ 15 سال که از عملتان گذشت معاینه شوید و اگر لازم بود
سونوگرافی انجام دهید. اصل مهم در عمل جراحی بزرگ کردن سینه ایجاد یک جیب پشت سینه
ی اصلی است که پروتز سینه در آن جای خواهد گرفت؛ اگرچه جزئیات
زیادی در رابطه با این عمل جراحی وجود دارد که از قبل لازم است شخص آن را
بداند. به طور کلی سه نوع برش اصلی جراحی برای جاگذاری کردن پروتز سینه
وجود دارد. در برش زیر سینه ای که بیشترین استفاده را دارد؛ در زیر سینه در قسمت خط
یا چین سینه برش ایجاد می شود. طول برش حدود 4 سانتیمتر است. این معمول ترین و رایج
ترین برش است و در این حال تا و چین طبیعی خود سینه معمولا کاملا و به خوبی جای زخم
سینه را پنهان می کند. این نوع زخم همیشه توسط لباس پوشیده می شود؛ چون در این نوع
برش دسترسی مستقیم به فضایی که پروتز سینه قرار خواهد گرفت ایجاد می کند، ایجاد
دقیق اندازه و شکل جیب مهم است و موقعیت و مکان قرار گرفتن پروتز سینه ی درون جیب
دقیقا کنترل می شود. یک روش دیگر برش نزدیک پوست تیره تر نوک سینه میباشد که در اطراف
و دور لبه ی آن ایجاد می شود. اشکال این برش این است که توسط هیچ، چین پوستی پوشیده
و مخفی نمی شود و جای زخم ایجاد شده ممکن است ایجاد اختلال در شیر دادن بکند. روش سوم برشی است که روی یکی از خطوط چین زیر بغل ایجاد می شود؛
این برش کمتر استفاده می شود چون پیدا کردن مکان مناسب برای پروتز سینه در بعضی
بیماران سختتر است و اگر در آینده مشکلی بوجود آید یک برش اضافی و دیگر روی سینه
ممکن است نیاز پیدا شود. اگرچه بعضی بیماران فکر می کنند، که این برش کمتر از همه
قابل رؤیت است، ولی در حقیقت این موضوع همیشه صدق نمی کند، مخصوصا وقتی لباس بدون
آستین پوشیده می شود که ناحیه ی زیر بغل مشخص است. به خاطر داشته باشید که جای زخم
همیشه وجود خواهد داشت و این ارتباطی به محل برش ندارد. به طور طبیعی, جای زخم ها
کاملا و به خوبی بهبود پیدا کرده و به مرور زمان کمتر قابل رؤیت خواهند شد؛ اگرچه
هیچ جراحی نهایتاً نمی تواند ظاهر هیچ زخم بخصوص را پیش بینی کند. اسثتثاناً ممکن
است از برشهای دیگر مثل ناف و غیره نیز استفاده گردد که کمتر مرسوم اند. دو مکان یا دونوع جیب ایجاد شده برای قرار گرفتن پروتز وجود دارد
: زیر غده ای در جلوی ماهیچه ی سینه و زیر ماهیچه ای پشت ماهیچه ی سینه. ماهیچه ی
سینه ای ماهیچه ای از قفسه ی سینه است که معمولا در بدنسازان رشد می کند در انگلستان مکان زیر غده ای رایج ترین مکان مورد استفاده می
باشد. ایراد آن این است که شکل ظاهری و نمای بیرونی پروتز در زنان لاغر چشمگیرتر و
آشکارتر است. در این موارد ممکن است نمای لبه های پروتز در روی قفسه ی سینه قابل
تشخیص باشد در این موارد به شما توصیه می شود که پروتز سینه ها را به صورت زیر
ماهیچه ای بگذارید. اگرچه بعضی انواع پروتز سینه ها وجود دارد که برای روش زیر غده ای
مناسب تر هستند. این زنان معمولا سینه های اصلی شان زمانی بزرگتر از زمان حالشان
بوده است. وقتی کاهش حجم بسیار زیادی در سینه ی اصلی وجود داشته است و در اندازه
پوست میزان کمی جمع شدگی وجود دارد، پس شکلی ایجاد می شود که "کیف خالی"( ... )
نامیده می شود. تحت این شرایط گاهی اوقات بهتر است که پروتز در موقعیت زیر غده ای
قرار بگیرند تا بتوانند پوستی که سینه ی اصلی را پوشانده، پر کنند. در مواردی که
پوست خیلی شل و آویزان می شود و نوک سینه تا، تای زیر سینه پائین می آید، لازم است
تا دوباره نوک سینه را بالا آورده و پوست پوششی را با روشهای لیفت پستان یا
ماستوپکی کوچک کنند. این حالت نیز در زمان مشاوره مشخص می¬شود. مکان زیر ماهیچه ای پوشش پروتز سینه را افزایش می دهد، این پوشش
شکل و ظاهر پروتز سینه را نیز زیاد می کند. این مکان مخصوصا در زنانی که بافت سینه
ی بسیار کمی دارندو یا اصلاً ندارند، بسیار مفید است. با ایجاد پوشش زیاد در این
شرایط نهایتا بعضی عوارض نامساعد که روی ظاهر سینه وجود دارد و در بالا توضیح داده
شد، کاهش می یابد. مزیت دیگر آن، این است که گزارش شده در این روش، مامو گرافی با
کیفیت بهتری انجام می شود.ایراد آن این است که ممکن است، درد یا ناراحتی بیشتری بعد
از عمل داشته باشید و پروتز سینه با حرکات معین ماهیچه حرکت می کنند و نیز در صورت
وجود افتادگی نسبی، شکل پستان در حالت خوابیده و ایستاده متفاوت خواهد بود. تصمیم در مورد اینکه درباره ی شما چه مکانی باید برای گذاشتن
پروتز سینه ها انتخاب شود، در زمان مشاوره مورد بررسی قرار خواهد گرفت و نهایتاً
جراح پلاستیک مجرب با در نظر گرفتن جمیع جهات تصمیم نهائی را می گیرد. عمل جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام می شود و معمولا نیاز
است که تمام شب در بیمارستان بمانید. این فرایند تقریبا یک ساعت یا کمی بیشتر به
طول می انجامد. درد در طی عمل جراحی بزرگ کردن سینه تا حدی
وجود دارد. همیشه تعیین میزان درد برای هر شخص مشکل است. در حالی که بعضی خانم ها
این فرایند را دردناک می دانند، دیگران گفته اند که بعد از عمل جراحی درد بسیار کمی
داشته اند. مکان قرار دادن پروتز سینه در پشت ماهیچه ی سینه ای همراه با درد بیشتری
است، چون باید مقداری از ماهیچه بریده شود تا فضایی برای گذاشتن پروتز سینه باز
شود. منصفانه است که گفته شود که بیشتر زنان میزان معتدلی درد برای پنج روز اول
دارند که نیاز به مسکن خواهند داشت. اگرچه بعد از یک هفته بیشتر زنان گفته اند
بهبود قابل توجهی در علائم و نشانه ها دارند و در حقیقت با هر نوع مسکن معمولی درد
از بین برده اند. بعد از عمل جراحی سینه های شما تا حدودی ورم کرده و کبود می شوند.
این حالت احتمالا بعد از دوتا سه هفته از بین می¬رود. گاهی اوقات ورم دور سینه ممکن
است با هم متفاوت باشد. این حالت طبیعی و عادی است و به مرور زمان بر طرف می شود؛
اگر تفاوت زیادی بین سینه¬ ی دو طرف وجود دارد، حتما برای توصیه های بیشتر با ما
تماس بگیرید. بعد از بزرگ کردن سینه ممکن است به نظر برسد که سینه خیلی در بالا
قرار دارد این حالت نیز عادی است. در طی دو ماه اول بعد از عمل جراحی این پروتز های
سینه کم کم پائین آمده و نسبت به اثرات جاذبه ی زمین جای خود را پیدا کرده و به
حالت طببیعی باز می گردند. اگر یک طرف سریعتر از طرف دیگر پائین آمد نیاز نیست که
نگران شوید، چون این حالت بعضی اوقات رخ می دهد. همیشه به خاطر داشته باشید که دستور العملهای بعد از عمل جراحی را
به دقت بخوانید و آن ها را رعایت نمایید. تغییر احساس در نوک سینه و حس خود سینه، ممکن است اتفاق اقتد.
بعضی بیماران کاملا حس سینه شان از بین می¬رود، برخی دیگر فقط کمی کاهش در حس سینه
هایشان را گزارش کرده اند و بعضی حتی افزایش حس سینه را گزارش کرده اند. در اکثر
موارد وقتی تغییر احساس سینه اتفاق می افتد، معمولا موقتی می باشد و به زودی از بین
می رود و به مرور بهبود می یابد. طول دوره بهبودی گاهی تا هجده ماه به طول می
انجامد. هرچند در تعداد بسیار کمی از بیماران از دست رفتن دائم احساس نیز ممکن است
رخ دهد. شیر دادن با سینه می تواند به دنبال انجام این عمل ادامه یابد و
شما قادر به تولید شیر کافی خواهید بود. شما باید بدانید که به طور طبیعی همه ی
خانم ها نمی توانند به طور رضایتبخشی شیر بدهند، چه پروتز داشته باشند چه نداشته
باشند. حاملگی : اگر شما بعد از عمل جراحی تان حامله شوید، بافت های سینه
ی شما بزرگ شده و پوست نیز متعاقبا کشیده می¬شود. همچنین هنگام حاملگی و همراه با
آن اگر شیر دادن را متوقف کنید بافت سینه ی شما کوچک و جمع خواهد شد. پیش بینی
اینکه چه میزان این تغییرات رخ خواهد داد غیر ممکن است، ولی حجم پروتز سینه در طی
این عملیات به همان اندازه باقی خواهد ماند. چین خوردگی یا چروک شدن پوست روی پروتز ممکن است در زنانی که بافت
سینه کمی دارند یا اصلاً ندارند، رخ دهد. پروتز های سینه ی هیدروژلی که برش شان
نسبت به پروتز های سینه ی سیلیکونی کمی بلندتر است بیشتر دچار این حالت می شوند.
این حالت هیچ مشکل پزشکی به خودی خود ندارد؛ اما از نظر زیبایی نامطلوب است. این
حالت می تواند در هر قسمتی از سینه رخ دهد. به منظور به حداقل رساندن این عارضه،
اگر مناسب تشخیص داده شود در زمان مشاوره به شما توصیه می شودکه اگر سابقه چنین
چیزی دارید پروتز این بار زیر ماهیچه ای گذاشته شود. خاطر نشان می گردد که چین و
چروک شدن حتی وقتی احتیاط های لازم انجام شود، هنوز احتمال رخ دادن دارند و پس از
رخ دادن، از بین بردن آنها مشکل و گاهی غیر ممکن است. در زنان لاغر بعد از عمل جراحی بزرگ کردن سینه، پروتز های پروتز
لمس می گردد. در این موقعیت ها پروتز های سینه بیشتر در قسمت پائین سینه نزدیک به
چین زیر سینه احساس می شوند. هیچ نوع احتمال ترکیدن یا از هم باز شدن پروتزهای سینه هنگام
مسافرت با هواپیما، شناکردن، شیرجه زدن و غیره وجود ندارد. ایجاد جای زخم پس از اعمال جراحی یک عارضه نیست؛ بلکه یک رویداد
بعد از عمل محسوب می شود. خوشبختانه جای زخم ها در عمل بزرگ کردن سینه کوچک بوده و
حدود 4 سانتیمتر طول دارند. شما باید همیشه انتظار داشته باشید که جای زخم ها در
ابتدا قرمز، ملتهب، قلمبه و حتی دارای خارش باشند؛ که به مرور زمان آن ها کمرنگ شده
و صاف می شوند. این یک حالت عادی در فرایند التیام و جوش خوردن زخم است. با این حال
به خاطر بسپارید که ترمیم کامل و التیام زخم ممکن است حدود دوسال طول بکشد. ماساژ
روزانه ی جای زخم در طی این دوره توصیه می شود، تا این فرایند تسریع و تسهیل شود.
شما باید بدانید که هیچ پزشک مسئولی در موقعیتی قرار ندارد که بتواند پیش بینی کند
که جای زخم ها چگونه به نظر خواهد رسید. البته همانطور که گفته شد جای زخم ها کمرنگ
شده و به مرور زمان بهبود می یابند. تمام عمل های جراحی ممکن است با بعضی خطرات و عدم اطمینان ها
همراه باشند. وقتی یک عمل بزرگ کردن سینه توسط یک جراح پلاستیک خبره انجام می شود،
اشکالات و خطرات معمولا به ندرت پیش می آیند. با این وجود افراد آناتومی بدنشان،
عکس العملهای فیزیکی شان و توانایی التیام یافتن وجوش خوردن زخم هایشان بسیار با
یکدیگر فرق دارد و نتیجه ی نهایی هرگز به طور کامل قابل پیش بینی نیست. این اشکالات
عبارتند از : عفونت، خون مردگی و سیاه شدن پوست. عفونت می تواند علی رغم تزریق
روزانه و منظم آنتی بیوتیک ها در زمان عمل جراحی همچنین بعد از عمل جراحی، پیش آید
و احتمال رخ دادن آن یک درصد می باشد. علائمی مانند درد، قرمزی، ورم کردگی با تب که
بدنبال عمل بزرگ کردن سینه پیش می آیند باید بلافاصله به بیمارستان گزارش شود.
عفونت اگر گزارش نشود به راحتی می تواند موفقیت هر عمل جراحی را به خطر بیندازد.
اگر عفونت جدی بود و به آنتی بیوتیک ها جواب نداد، ممکن است لازم شود پروتز سینه
بیرون آورده شده و تا زمانی که عفونت کاملا پاک نشده است نباید مجددا گذاشته
شود. خونریزی ناشی از تراوش در رگ خونی باعث ایجاد ورم و کبودی سینه می
شود. اگر مقدار آن کم باشد، بدن به مرور زمان قادر به جذب آن خواهد بود. اگر مقدار
آن قابل توجه بود که خونمردگی نامیده می شودو 1% ممکن است لازم شود آن را تخلیه
کنند. سیاه شدن پوست یا تخریب پوست وقتی خون کافی به پوست نرسد، رخ می
دهد. اگر جراح پروتز سینه را بسیار بزرگتر از جیب ایجاد شده انتخاب کند این امر رخ
می دهد. این حالت بسیار نادر است و در حقیقت دکتر منافی هرگز این مشکل را
تجربه نکرده است و انتظار آن را نیز ندارد. این مهمترین و رایج ترین مشکلی است که در عمل گذاشتن پروتز پیش می
آید. یک کپسول، یک لایه از بافت زخم است که معمولا در اطراف هر ماده ی مصنوعی قرار
گرفته در بدن، ایجاد می شود. این پاسخ طبیعی بدن به یک ماده ی خارجی است. بیشتر
اوقات این کپسول بسیار نرم است بطوریکه تقریبا غیر قابل تشخیص است و بنابر این به
هر حال تأثیری روی پروتز سینه نمی گذارد. منقبض شدن کپسولی یا سفت شدن آن، وقتی رخ
می دهد که کپسول مرکب از بافت واکنشی اطراف پروتز سینه جمع یا کوچک می شود و آن را
فشار می دهد به طوریکه سینه شروع به سفت شدن می کند و یا در بعضی موارد کاملا سفت
می¬شود. یبشتر انقباض های کپسولی امروزه در پروتز های سینه ی سیلیکونی با پوسته ی
صاف که سال ها قبل گذاشته شده اند رخ می دهد. میزان انقباض کپسولی در گذشته 30% تا
35% بوده است. با پیدایش پروتزهای سینه با پوشش وپوسته ی الیاف دار(textured)،
مشکل انقباض کپسولی به میزان قابل توجهی کاهش یافته و در حال حاضر میزان آن بین %6
تا 8% است.دلیل ایجاد انقباض کپسولی کاملا مشخص نیست اما به نظر می رسد که چند عامل
باشد. مهم است تشخیص داده شود که درجات مختلفی از انقباض وجود دارد و بیشتر مواقع
تنها میزان کم و ملایمی ایجاد می شود. اگر چه در تعداد بسیار کمی از آن ها هم ممکن
است این سفت شدگی آنقدر شدید باشد که برای آن ها ایجاد مزاحمت کند، حتی ممکن است که
دردناک شده، یا باعث انحراف سینه از حالت عادی شود. این حالت ممکن است در یکی یا در
هر دو سینه رخ دهد و در هر طرف میزان سفت شدگی ممکن است متفاوت باشد. این حالت ممکن است در هر زمانی رخ دهد حتی سال ها بعد از عمل.
اگرچه بیشترین احتمال رخ دادن آن در سه سال اول بعد از عمل جراحی وجود دارد.
متأسفانه در حال حاضر هیچ راه مؤثری برای جلوگیری از ایجاد انقباض کپسولی (اگر رخ
دهد) وجود ندارد. اگرچه همانطور که قبلا گفته شد، وجود کپسول به خودی خود؛ خطری در
سلامت شخصی ندارد غیر از اینکه ممکن است مانع ماموگرافی گردد. دو روش برای کاهش یا کم کردن سفتی یک انقباض کپسولی وجود دارد.
این دو روش عبارتند از :کپسولوتومی( ... ) بسته و باز. روش دیگرکه کنترل شده تر می باشد و بنابر این روش ترجیحی مورد
استفاده است، کپسولوتومی باز نامیده می شود که تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. در
این فرایند برش قدیمی مجددا باز می شود و کپسول ضخیم شده برداشته شده یا شل می¬شود.
سپس پروتز سینه دوباره در جای خود یا در یک حفره دیگر مثلاً زیر ماهیچه قرار می
گیرد. متأسفانه حتی بعد از انجام یک کپسولوتومی رضایتبخش و موفق همیشه امکان سفت
شدن مجدد وجود دارد. شما می توانید به نرمی راه بروید و کارهای
بسیار سبک را از روز بعد از عمل انجام بدهید، ولی در 7 تا 10 روز اول از انجام هر
گونه کارهای سنگیناز جمله کشیدن یا بلند کردن اشیاء سنگین بپرهیزید. بسته به شغل،
بسیاری از زنان بعد از این مدت، می توانند به سر کار خود بر گردند مشخصا اگر کار
شما شامل کارهای کششی و بلند کردنی است، توصیه میشود 10 روز دیگر از کار کردن
بپرهیزید. شما معمولا می توانید تمرینات سبک دست و پا ها را بعد از سه هفته شروع
کنید. تمرینات بازوها وشانه ها و شنا کردن را میتوانید بعد از 6 هفته شروع کنید.
وقتی تمرین و ورزش می کنید یک سینه بند ورزشی خوب بپوشید. رانندگی کردن بعد از یک
هفته مجاز است. فعالیت جنسی را بعد از حدود 4 هفته می تواند شروع شود؛ اگرچه در این
مرحله هم فقط لمس آرام سینه ها توصیه میشود؛ لمس کردن و دست زدن محکم تر سینه ها
بعد از 2 ماه امکان پذیر است. احتمال این که شما بعد از انحام عمل جراحی خوشحال و راضی
باشید، بسیار زیاد است. بسیاری از بیماران مزایا و فواید این نوع عمل جراحی را می
دانند. اگرچه علی رغم اطمینان و دلگرمی که توسط جراحان پلاستیک کار آمد و ماهر در
دنیا ارائه شده است؛ بسیاری از زنان هنوز در مورد سالم بودن پروتز ها ی سیلیکونی و
به طور کلی سایر پروتز های سینه اطمینان ندارند. اگر شما می خواهید که این عمل را
انجام دهید، چاره ی دیگری ندارید یا این عمل را انجام ندهید و یا نهایتا باید پروتز
سینه ای را انتخاب کنید که احساس بهتری نسبت به آن دارید. اگر تصمیم دارید که ادامه دهید تصمیم در مورد این که چه نوع
پروتز سینه ای را مورد استفاده قرار بدهید، به عهده ی شما است.یک جراح فقط می تواند
به شما اطلاعات بدهد و به شما توصیه کند که با چه نوع پروتزسینه ای احساس بهتری
خواهید داشت. متأسفانه یک پروتز سینه ی کامل و بدون نقص هنوز ساخته نشده است و
همانطور که توضیح داده شد چند نقص و عیب همراه با تمام پروتز های سینه وجود دارد.
بنابراین یک شخص باید سعی کند، تمام این موارد را در برابر فوایدش از طریق بررسی هر
نوع مدرکی به طریق عقلانی و بی طرفانه مقایسه نماید. بیماران هرگز نباید به خودشان
اجازه دهند که توسط هر نوع گزافه پردازی رسانه ای یا شایعات تحت تأثیر قرار بگیرند.
باید بدانید که گذاشتن پروتز بهر حال استانداردترین روش بزرگ کردن پستان بشمار می
رود و شیوه های احتمالی دیگر هنوز مقبولیت عام نیافته اند. + نوشته شده در شنبه 25 مهر1388 22 توسط HAMI |
فکر ميکنيد براي زيبا و خوش فرم کردن بالاي کمر و قفسه سينه تان، حتماً بايد به باشگاه برويد و از دستگاه هاي بـدنســازي استفاده کنيد؟ نه، اينطور نيست. درست است کـه ايـن دو نـاحيه از بزرگترين و قوي ترين عضلات و ماهيچه هـاي بدن تشکـيل شده، امــا در خـانه هـم مـي تـوانـيد با استفاده از وزنه هاي آزاد ، نوارهاي مقاومتي مخصوص و وزن بدن خودتان هم نتيجه بگيريد . نتيجه اي که مي توانيد با استفاده از اين وسائل در خانه بگيريد، خيلي بيشتر يا کمتـر از دستگاه هاي بدنسازي نيست، فقط نوع تمرينات متفاوت است—و البته ارزان تر هم برايتان درمي آيد. مـثلاً وقتي براي انجام تمرينات پرس سينه از وزنه هاي آزاد استفاده مي کنيد، بـايد از عضلات ديگر براي رهبري و تثبيت حـرکت وزنـه هـا استفـاده کنـيـد. در دستگاه پرس سينه در بـاشـگاه هـا، اين وزنه هاي براي شما به صورت ثابت قرار گرفته اند. اما با اينکه مــي توانيد نسبت به پرس سينه با وزنه هاي آزاد، وزنه هاي بيشتر و سنگينتري را در دستگاه پرس سينه حرکت دهيد، اما تمرينتان چندان مفيدتر نسبت به آن نخواهد بود. وقتي نوبت به فرم دادن به بدنتان مي رسد، تنوع تمرينات حرف اول را مي زند. با استفاده از انواع مختلف تمرينات مقاومتي، عضلاتتان را به کار مي اندازيد و نتايج فوق العاده اي به دست خواهيد آورد. به علاوه، حوصله تان از تمرينات يکنواخت هم سر نخواهد رفت. در اين پست سه تمرين بدنسازي مفيد برايتان در نظر گرفته ايم. اگر تازه کار هستيد، فقط با يکي از اين تمرينات شروع کنيد و با بالا رفتن تجربه و کاراييتان ساير تمرينات را هم در ست هاي 8 تا 15 تکراره انجام دهيد. پرس سينه با دمبل اين تمرين را مي توانيد روي زواياي مختلف سکو يا نيمکت انجام دهيد تا روي قسمت هاي مختلف از قفسه سينه تان کار شود. اگر نيمکت را روي شيب بسيار کمي در سرازيري قرار دهيد، بيشتر تکيه روي قسمت هاي بالايي سينه و شانه ها خواهد بود. اگر نيمکت را روي سطحي صاف قرار دهيد، روي قسمت هاي مياني سينه کار خواهيد کرد. و اگر نيمکت را در شيب سربالايي قرار دهيد، يعني سر پايين تر از پاها قرار داشته باشد، روي قسمت هاي پاييني و بخش کوچکتر سينه کار خواهيد کرد. بهترين حالت اين است که ابتدا نيمکت را در سطح صاف قرار دهيد و بعد آن را در شيب کم سرازيري بگذاريد. در هر دست يک وزنه قرار دهيد، روي نيمک دراز بکشيد، به صورتي که پاها يا روي زمين قرار گيرند و يا در انتهاي نيمکت. شکم خود را کاملاً تو بکشيد، اما به هيچ وجه پشتتان را کاملاً صاف نکنيد (پشتتان بايد به صورت طبيعي کمي خميدگي داشته باشد). کف دست ها رو به جلو باشد و وزنه هاي را بالا و به سمت همديگر ببريد، به صورتي که دست ها دقيقاً بالاي شانه هايتان قرار گيرد. به هيچ وجه آرنج را قفل نکنيد و پهناي شانه هاي نيز بايد کاملاً روي سطح نيمکت قرار گيرند. حال خيلي آرام آرنج ها را خم کرده، و آنها را به پايين و به کناره ها، کمي پايين تر از شانه ها بياوريد. اين حرکت را دوباره تکرار کنيد. پوش آپ مقاومت با توپ بدنسازي از توپ بدنسازي مي توان براي آسان تر کردن يا سخت تر کردن اين تمرين سينه استفاده کرد، بستگي به اين دارد که آن را در کدام قسمت بدن قرار دهيد. پوش آپ مقدماتي: توپ را زير شکمتان قرار دهيد و دست ها روي زمين باشد. با استفاده از دست ها روي زمين راه برويد به صورتي که توپ را هم با خود بکشيد. وقتي توپ به پايين ران هايتان رسيد بايستيد. دست ها را کمي بازتر از عرض شانه ها و چند ساني متر بالاي آنها قرار دهيد. انگشت ها بايد به سمت جلو باشد. سر را هم به موازات بدن قرار دهيد. شکمتان را جمع کنيد تا پشتتان قوس پيدا نکند. حال آرنج ها را خم کرده و شانه ها را به سمت زمين پايين بياوريد، تا اندازه اي که بازوها به موازات زمين درآيند. بدون قفل کردن آرنج، خود را عقب بکشيد و تمرين را دوباره انجام دهيد. پوش آپ متوسط: تمرين را به همان صورت بالا انجام دهيد اما با اين تفاوت که وقتي با دست ها روي زمين راه مي رويد، زماني متوقف شويد که توپ به زير ساق پايتان برسد. پوش آپ پيشرفته: تمرين را به همان صورت بالا انجام دهيد، اما با اين تفاوت که وقتي با دست ها روي زمين راه مي رويد، زماني متوقف شويد که توپ به زير پنجه پا برسد. پرواز دمبل اين تمرين را نيز مانند پرس سينه مي توان روي نيمکت روي سطوح سرازيري يا سربالايي انجام داد تا روي فيبرهاي مختلف عضلات کار شود. از آنجا که اين تمرين تکيه زيادي روي شانه ها دارد، اگر در اين نواحي آسيب ديده ايد، بهتر است از انجام آن صرف نظر کنيد. فرم و طرز قرارگيري در اين تمرين اهميت بسيار زيادي دارد. با گرفتن يک دمبل در هر دست، روي نيمکت دراز بکشيد، پاها يا روي زمين باشد و يا روي انتهاي نيمکت. قوس طبيعي پشت را حفظ کنيد. با کف دست ها که رو به يکديگر هستند، دست ها را مستقيماً در بالاي سينه قرار دهيد. آرنج ها کمي خميده باشد، دست ها را از هم باز کنيد، و آرنج ها را پايين و به کناره هاي بدن بياوريد. آرنج ها را تا جايي پايين بياوريد که به پايين خط قرار گيري شانه ها برسد. باز که وزنه ها را به بالا مي بريد، آرنج ها را کمي خميده نگاه داريد. حرکت را دوباره تکرار کنيد. + نوشته شده در یکشنبه 19 مهر1388 21 توسط HAMI |
معالجات ارتودنسي فقط براي بهبود وضعيت دندانها و تصحيح روابط اسکلتي بيمار نيست بلکه بر سيستم عضلات نيز تأثير بهسزايي دارد. اثر درمانهاي ارتودنسي بر عضلات بدين ترتيب است: 1ـ اثرات نامطلوب عضلات را بر دندانها و اسکلت فکي صورتي از بين ميبرد. 2 ـ موجب به وجود آمدن يک سيستم دنداني ايدهآل ميگردد. با استفاده از وضعيت اوليه فک پايين، اثرات سيستم دنداني غير هماهنگ از بين برده ميشود به طوري که يک نتيجه باليني پايدار به وجود ميآيد. چون اختلالات سيستم دنداني باعث تغييرات در مفصل گيجگاهي فکي و سيستم عضلاني ميگردد، بنابراين معالجات ارتودنسي ميتواند کنترل دقيقي بر حرکات فک پايين به وجود آورد. ساير تغييرات عضلاني که همراه معالجات ارتودنسي ايجاد ميشود عبارتند از: 1 ـ اصلاح وضعيت لبها. 2 ـ اصلاح وضعيت زبان. 3 ـ اصلاح موقعيت فک پايين. 4 ـ ضربات جويدن. 5 ـ اصلاح در وضعيت تنفس + نوشته شده در سه شنبه 31 شهریور1388 13 توسط HAMI |
7 افــــسانه معـروف درمورد مو افسانه اول: کوتاهکردن زود به زود موها باعث ميشود موها سريعتر رشد کنند. واقعيت: موهاي شما در هر ماه، 1 تا 5/1 سانتيمتر رشد ميکند، چه آنها را قيچي کنيد و چه به حال خود رهايشان کنيد. البته ممکن است در تابستان موها اندکي سريعتر رشد کنند ولي شما نميتوانيد با کمک قيچي آرايشگري کاري بکنيد که سرعت رشد موهايتان افزايش يابد. در واقع، کوتاهکردن موها يک کار انجام ميدهد: انتهاي خراب و دو شاخه موهايتان را حذف ميکند و باعث ميشود موهايتان ظاهر بهتري پيدا کنند. افسانه دوم: اگر يک موي سفيد را بکنيد، به جاي آن دو سه تار موي سفيد جديد درميآيد. واقعيت: اگرچه اين مطلب يک افسانه است و حقيقت ندارد ولي کندن موها عادت بدي است. کندن موها به ريشه آنها آسيب ميزند و باعث ايجاد عفونت يا اسکار (جوشگاه) ميشود، يعني جاي آن باقي مانده و مويي در آنجا رشد نميکند. افسانه سوم: شستشوي موها با آب سرد پس از شامپو زدن، باعث درخشندگي موها ميشود. واقعيت: اين کار ممکن است خواب را از سر شما بپراند ولي تاثيري در درخشندگي موهاي شما ندارد. افسانه چهارم: براي اينکه موهايتان واقعا تميز شود، بايد چند بار آنها را شامپو بزنيد و بشوييد. واقعيت: يک بار شامپوزدن و شستشوي درست هم همين کار را ميکند. افسانه پنجم: اگر در روز 100 بار موهايتان را برس بزنيد، براي موها خيلي مفيد است. واقعيت: برس زدن فقط براي اين است که به موها حالت بدهيد. برسزدن زيادي، موها را از فوليکولهايشان بيرون ميکشد و تارهاي مو را ضعيف ميکند. همچنين براي موهاي چرب، مناسب نيست چون موجب چرب شدن بيشتر مو ميشود. افسانه ششم: با کمک برخي محصولات آرايشي، ميتوان انتهاي دو شاخه موها را ترميم کرد. واقعيت: وقتي موها دو شاخه ميشوند، ديگر اين اتفاق افتاده و تنها کاري که شما ميتوانيد انجام دهيد، اين است که قيچي را برداريد و آنها را ببريد. البته برخي آرايشگران با کمک مواد آرايشي خاصي که حاوي موم هستند، کاري ميکنند که انتهاي دوشاخه موها به هم چسبيده و کمتر جلب توجه کند. اما عقل ميگويد که همان قيچيکردن، کار راحتتري است. افسانه هفتم: استرس باعث ريزش موها ميشود. واقعيت: موهاي شما هميشه در حال ريزش هستند و بهطور طبيعي روزانه 50 تا 120 تار موي شما ميريزند ولي اين امکان وجود دارد که وقتي شما به طرز وحشتناکي دچار استرس هستيد (يعني يک چيزي در حد طلاق گرفتن يا از دست دادن شغل) چند تار مو بيشتر بريزد. البته بارداري و مصرف برخي آنتيبيوتيکها هم همين اثر را دارند ولي مهم اين است که بعد از گذشت چند هفته، وقتي اوضاع رو به راه شد، اين موها دوباره رشد ميکنند. مواردي که ذکر شدند، همگي افسانه بودند ولي در عالم واقعيت خيليوقتها، شما با دست خودتان بلاهايي بر سر موهايتان ميآوريد که ديگر نميتوانند کمر راست کنند! چطور است با اين بلاها هم آشنا شويم؟ هفت بلايي که با دست خودتان سر موهايتان ميآوريد سشوارکشيدن به موهايي که هنوز از آنها آب ميچکد: با اين کار، نه تنها حالت دادن به موها دشوار ميشود بلکه آسيب حرارتي زيادي به موهايتان وارد ميکنيد، زيرا موهاي شما بايد مدت زيادي زير سشوار بمانند تا خشک شوند. روش درست اين است که سشوار را روي موهاي مرطوب، نه موهاي خيس، استفاده کنيد. بنابراين توصيه ميشود وقتي از حمام خارج شديد، موهايتان را به مدت پنج دقيقه در حوله بپيچيد و بعد از آن پنج دقيقه ديگر هم اجازه دهيد تا در هواي آزاد خشک شود. پس از آن ميتوانيد از سشوار استفاده کنيد. شانه کشيدن موهاي خيس، از فرق سر تا نوک مو: درست است که براي موهاي خيس، استفاده از شانه راحتتر از برس است و خيلي از خانمها در حين استحمام يا پس از آن از شانههاي دانه درشت استفاده ميکنند اما اگر شانه را از پوست سر تا نوک مو با فشار بکشيد، موهايتان دچار شکستگي ميشود. بنابراين ابتدا گرههاي مو را تا حد امکان باز کنيد و سپس از قسمتهاي انتهايي موها شروع به شانه کشيدن کنيد و کمکم به قسمتهاي بالاتر (نزديک به پوست سر) برويد. استفاده از برس نامناسب: استفاده از برس نامناسب، نه تنها باعث ميشود که نتوانيد مدل موي مطلوبتان را درست کنيد بلکه ممکن است مدام در موهاي شما گير بيفتد و آزارتان دهد. بهطور کلي توصيه ميشود هرچه موهاي شما بلندتر است، از برسهايي استفاده کنيد که قطر بيشتري دارند. همچنين براي حجم دادن به موهايتان، از برس گرد کمک بگيريد و براي صاف کردن موها از برس پارويي شکل استفاده كنيد. برس کشيدن مداوم براي درخشش بيشتر مو: دکتر آمي مک مايکل، استاديار بيماريهاي پوست و مو در دانشگاه ويک فارست آمريکا ميگويد: «تنها چيزي که شما براي درخشانتر شدن موهايتان نياز داريد، چند بار برسکشيدن براي حالت دادن به مو و سپس استفاده از روغنهاي طبيعي است. هر چيزي بيشتر از اين غير ضروري است و ميتواند به شکنندگي موها منجر شود.» بستن نادرست موها: به طور معمول خانمها عادت دارند موهايشان را از يک نقطه جمع کنند و ببندند و همين مساله، خطر آسيب موها و شکنندگي آنها را در اين ناحيه افزايش ميدهد. بهتر است محل بستن موهايتان را هر روز تغيير دهيد و يا يک سانتيمتر بالا و پايين کنيد. در ضمن استفاده از کش سرهاي يکپارچه (بدون درز) آسيب کمتري به موهايتان وارد ميکند. فراموش کردن پوست سر: براي رشد موهاي سالم، پوست سر شما نياز به تغذيه مناسب دارد. نبايد فراموش شود که يکي از آسانترين کارهايي که ميتوانيد انجام دهيد، اين است که پوست سرتان را با نوک انگشتانتان ماساژ دهيد. اين کار باعث بهبود جريان خون در پوست سر شما ميشود و در نتيجه مواد مغذي بيشتري به پوست سر ميرسد. پنهان کردن شورههاي سر: تلاش براي پنهانکردن شورههاي سر با کمک کرمهاي آرايشي مرطوبکننده، روغن يا پماد فقط يک اقدام موقتي است، در حالي که شوره در واقع نوعي بيماري پوست سر است و بايد درمان شود. استفاده از شامپوهاي حاوي ساليسيليک اسيد، زينک پيريتيون، سلنيوم سولفايد و تار، از روشهاي درماني رايج براي از بين بردن پوست سر است. + نوشته شده در دوشنبه 30 شهریور1388 21 توسط HAMI |
|
| |||||
